Hayat ve Ölüm

Ölüm gelecek, gözlerinin içine bakacak, demiş olabilir bir şair. Özellikle kendi fotoğraflarından uzak durmalı insan. Bakanın kim olduğunu asla bilemezsin.

Ne kadar hayatla yaşarsan o kadar ölümle ölürsün ve bir yerde öldükçe, oraya ait olmaya başlarsın.

Ölüler hayata döner mi? Kitaplar hayır diyor, gece evet diye haykırıyor!

Yaşamak yeterince zor, ölmekse büyük işti.

Er ya da geç hepimiz öleceğiz.

Açmamak olmaz ölüm kapıyı çalınca.

Doğduğum gün başladı ölümümün reftarı. Yürüyor bana doğru, aheste aheste.

Ölümü çaresizlik diye tanımlamayın bana. Ölüm kafes içinde çırpınan bir kuştur.

Vücudumun ölümden sonra gülmesi boşuna.

Uyku iyidir, ölüm daha iyi, ama en iyi şey aslında hiç doğmamış olmaktır.

Ölüm soğuk bir geceden başka bir şey değildir; yaşam ise sıcak ve bunaltıcı bir gün.

Yolculuğun uzaklığını hatırlayan ona hazırlanır.

İnsanlardan çok hayvanlar gibi ölmek.

Doğumun da ölümün de çaresi yoktur.

Hangi yaşta ölürsek ölelim, tamamlanmamış cümlelerimiz olacak.

Yaşam belki bir urgandır, bir adamın daldan dala kendini astığı.

Benim de ölümüm gelip çatacak bir gün.

Doğmak ne denli doğal ise, ölmek de o denli doğaladır.

İnsanlar ölümden korkar, tıpkı çocukların karanlığa gitmekten korktukları gibi.

Ölüm bizim bir arkadaşımızdır; kendisini evinde eğlendirmeye istekli olmayan.

Ölüme teslim olacağım, ama hayata asla.

Hayat bir zar oyununa benzer. Yaşarken kaç kez düşeş (altı altı) atarsak atalım, son atacağımız zar daima hepyek (bir bir) olacaktır. Şunu da unutma, ölüm asla hepyek atmaz.

Beklemeye değer tek şey ölümdür.

Hayat ne kadar sefil yahut ne kadar da hareketli ve parlak geçmiş olursa olsun, ölüm onu aynı oranda siler.