Felsefe

Evren bütünü bakımından, makine gibi bir varlık değil, sürekli oluş içinde bulunan canlı bir organizma gibidir.

Batı felsefeleri, Platon'un görüşlerine düşülen dipnotlardan ibarettir.

Cehalet değil, cehaletin farkında olmama bilginin ölümüdür.

İdeallerin sönmesi, insan çabasının yenilgisinin bir delilidir.

Mükemmellik bile kuru tekrarın ağır yükünü taşıyamaz...

Genellemelerle düşünür ama detaylarla yaşarız.

Basitliği arayın ve ondan şüphe edin!

Din insan vahşiliğinin son sığınağıdır.

Dilde söylenmesi ve yerinde kullanılması en güç kelime ben’dir.

Akıl, vücudun efendisidir.

Özgürlük ve düzen hiçbir zaman hiçbir yerde birlikte var olmamışlardır; hiçbir zaman ikisinden de vazgeçilemedi.

İki kişinin aynı şeyi yapması, aynı şey değildir; ama aynı şeyi yapmasalar da, yaptıkları aynı şey olabilir.

Uygarlığın gayesi, ilmin ve makinelerin ilerlemesi değil, insanın ilerlemesi olmalıdır.

Sevmesini bilene çok yakın olan, aklı ile anlamak isteyene de o kadar uzaktır, gizlidir.

Her insan bir tarihtir ve başka hiç kimsenin tarihi ile aynı değildir.

Din ve ahlak duygularının zayıflaması, zekanın zayıflaması kadar tehlikelidir.

Bozuk karakterler kendilerini fikir hayatına veremezler.

Ahlak, düşünce gücünü artırır, insanlar arasında barışı sağlar; uygarlık ise bilim ve sanattan daha fazla yüceltir.

Eğer Tanrı insana yaşamaya zorladığı hayatı kendisi yaşamak zorunda kalsaydı kendini öldürürdü.

Kötülük taşıyan fikirlerin korkunç yanı şudur: Zihinler bu fikirlere zamanla alışır.

Felsefe kazanılan bilgilerin beyinde bir araya gelmesidir; beyin onları uygular.

Hayatta insanın zihnini cidden meşgul eden tek bir mesele vardır: ölüm.

Düzenli çalışan bir beyinde her zaman baskın bir düşünce vardır.

Hayat nedir ki? Ölümün bekleme noktasında bir mola.