Felsefe

Düşünce bir defa uyandı mı, bir daha uyumaz.

Bilgin arttığı oranda, inanç yok olur.

Arkamıza dönüp baktığımızda gördüğümüz tüm bu iyiye gidişe rağmen hangi mantıkla bundan sonraki gidişin kötüye olacağını öngörüyoruz?

Felsefe, özgürlüğün insanın uğraşmak istediği şeyi seçebilmesi, kötü olan her şeyin kendi eseri olduğunu kabullenebilmesi olduğunu söyler hep.

Mutluluğun ne olduğunu hayvanlardan öğrenebilirdik.

Sağduyu ancak umutsuzlukta ve uç durumlarda sürdürebilir varlığını; nesnel çılgınlığa kurban gitmemek için saçmalık gerekir.

Bir zamanlar miadını doldurmuş gibi görünen felsefe bugün hâlâ yaşıyor çünkü onu gerçekleştirme fırsatı kaçırıldı.

Doğa, uygarlık tarafından ne kadar katışıksız biçimde korunur ve taşınırsa, o kadar tahakküm altına girmiş olur.

Düşünmek, kişinin her an gerçekten düşünüp düşünemediğini kontrol etmesinden öte bir şey değildir.

Düşünce, bir sabah kaçırılmış olanın anısıyla uyandırılmayı bekler - ve böylece öğretiye dönüşmeyi.

Gerçeklik için geçerli olan mutluluk için de geçerlidir: Kişi ona sahip olmaz, onun içinde olur.

Düşünce kendini düşünmeyi unuturken aynı zamanda kendi bekçisi haline de gelmiştir.

Düşünceye kalan tek kavrayış, kavranmaz olan karşısında duyulan dehşettir.

Düşünceyi sevmemek çok geçmeden düşünmeyi becerememeye dönüşür.

İnsan düşünmeye başladığında artık etrafa körü körüne saldırmaz.

Kendi kendini bile anlamayan düşünceler, sadece onlar gerçektir.

Aydınlanmanın programı dünyayı gizlerinden kurtarmaktı.

Eğer hayatın anlamı olsaydı, onda anlam aranmazdı.

Yaşam, kendi yokluğunun ideolojisine dönüşmüştür.

Muhakemenin gücü benliğin tutarlığıyla ölçülür.

Gün yüzü gören her şey yok olmaya yargılıdır.

Gözümüzdeki kıymık en iyi büyüteçtir.

Düşlerin herhangi bir düşü yoktur.

Zekâ, bir ahlak kategorisidir.