Felsefe

Evren bir birliktir. Her maddesel şey, her şeyin içinde yer almaktadır. Bütün şeyler bütünden oluşmaktadır ve bütün; her şeyin içindedir.

Bir düşünür olarak ilk görevinin, kendisini hangi sonuçlara ulaştırırsa ulaştırsın, aklın izinden ayrılmamak olduğunu kabullenmeyen hiç kimse, büyük bir düşünür olamaz.

İster ahlaki ister bilimsel olsun, ilerleme tipik olarak ortodoks düşüncelerden uzaklaşan ve kalabalıklardan kopan bireyden gelir.

Deha ancak özgürlük atmosferinde soluk alabilir.

Basit olmak karmaşık olmaktan daha zordur.

İnsanoğlu varoluşundan beri gerçek ve sürekli sorununun karşısına dikilip kendisine şu soruyu soracak mı acaba: iktisadi baskılarla elimizden alınan özgürlüğümüzü nasıl kullanabiliriz?

Kesin olarak yanlış olmaktan ziyade kabaca doğru olmak daha iyidir.

Uzun vade kavramı olaylara bakışımızı yanlış yönlendirir. Çünkü uzun vadede hepimiz ölmüş olacağız.

Felsefe bütün düşüncelerimizin duyumlarımızla, gerçek alemden geldiğini kanıtlamaktır.

Birey bir otoritenin veya rahibin yargılarına değil, kendi yargılarına güvenmelidir.

Düşüncenin, isteğin ve iradenin olmadığı yerde özgürlük olmaz.

Gerçeği gerçek olduğu için sevmek gerekir.

Olası tek cennet içinde bir zamanlar varolduğumu bilemeyeceğim cennettir.

Sıradan insan uygarlığın lanetidir.

Olayları ve gerçekleri görmezlikten gelmek o kadar kişisel bir iştir ki, doğal olarak insanı bencilliğe sevk eder.

Kelimesiz düşünmek imkansızdır.

İnsan,her şeye kapılmamalı: Sesin ses olduğunu, insanın insan olduğunu anlamalı, düzen anlayışının, duygu ifadelerinin ve estetik dayatmaların basmakalıplığından uzak durmayı bilmeli.

İnsanların neden yeni fikirlerden korktuklarını anlayamıyorum. Ben eski fikirlerden korkarım.

Her şey hiçbir şeyin yankısı değil.

Karanlıkta, tüm kediler siyah.

Gövde sürekli yaşlanır, ölüme hazırlanır. Bu noktada hiçbir zaman kuramı erteleme öneremez. Ölüm ve zaman daima bir yardımlaşma içindedir. Zaman yavaştan alırken, ölüm çarçabuk bitirir işini.

Üstümüzdeki gök kubbeleşmiyor mu? Altımızdaki yer sapasağlam durmuyor mu? Yıldızlar bize dostça bakarak yükselmiyor mu? Ben, kendi gözümle senin gözüne bakmıyor muyum? Evrendeki her şey insanın kafasına ve kalbine etki etmiyor mu? Ve her şey sonsuz bir ilahi sır halinde yakamızda dolaşıp durmuyor mu? Eğer kalbini tüm bu saydıklarımla samimi olarak doldurup bu duygularla mutlu olabiliyorsan, bunun adına ister şans, ister gönül, ister aşk, istersen tanrı de, ne fark eder? Hepsi aynı şey değil mi? Ben ona bir isim bulamıyorum. Bence duygu her şeydir. İsim ise boş bir gürültü ve göğün güzelliğini ve ışığını sislendiren basit bir dumandır.

Niye ki bu bitmek bilmez yaratılış, Yok olacaksa bir gün her yaratılmış!

Işığın güçlü olduğu yerde bir de koyu bir gölge bulunur.