Felsefe

Madde ve ruh, bir ve aynı şeydir. Hareket ve madde, evrenin temelidir, insan, duymak, düşünmek ve eylemde bulunmak özüne sahip olan maddeden yapılmıştır.

İnsan, kendi dünyasının dışında gezinmek ister; mükerrer denetimlere, hırslı, çılgın deneyimlerine bakmaksızın, hâlâ imkânsız olana kalkışır; araştırmalarını görünen dünyanın ötesinde gerçekleştirmeye gayret eder ve sefaleti hayali diyarlarda arar. Pratik bir filozof olmadan önce metafizikçi olur. Hayaller üzerine meditasyon yapmak için gerçekler üzerinde düşünmeye son verir. Varsayımda bulunmak, hipotezlere kendini vermek için deneyimi ihmal eder. Aklını geliştirmemeye cüret eder, çünkü ilk günlerinden beri onun suçlu olduğunu düşünmesi öğretilmiştir. Yaşadığı dünyada mutlu olduğu imkânları düşünmeden önce, başka bir hayatın belli belirsiz yerlerindeki kaderini biliyormuş gibi davranır; kısacası, insan doğanın çalışmasını küçümser.

Evren, kesin kanunlara uyar; her varlık ve her olay belirlenmiştir; belli nedenlerden ortaya çıkar.

Bir ateist, insanlığı yeniden doğaya, deneyime ve akla yönlendirmek için, insanlığa zarar veren ejderhaları yok eden kişidir.

Aristoteles yanılmıştı: Felsefe bilgiye duyulan soylu bir arzunun sonucu değil, acıdan kaçınmak için duyulan korkak bir özlemin sonucuydu. Din eşiği, bu nedenle, olgun, aydın insanın aşması gereken cahillik ve korkuydu.

Doğa yasaları, ilahi ilkeleri hükümsüz kılar.

Bir zamanlar insana, kendisini zorba bir dinin yarattığı korkulardan ve ön yargılardan kurtaracak fikirleri ve gücü vermiş olan aynı girişkenlik, şimdi insanı kendi çıkarlarının kölesi haline getiriyor.

Düşündüğün gibi davranmadığında, nasıl davrandığını düşünebilirsin.

İnsanın, kendisinden başka kimsesi yoktur!

Ormanlar insan özgürlüğünü öğretti.

İnsan olabildiğince az şeyle yetinmeye alışmak zorunda. Ne kadar az şey istersen o kadar azla yetinebilirsin.

Gerçek daima hayal edebildiğimizin çok daha ilerisindedir.

Felsefe özgürleştirir, din köleleştirir.

Dinlerden ne kadar uzaklaşırsak, bilgelik ve bilgi doğrultusunda o kadar ilerleriz.

Törpülenen akıl, daha keskin olur, umutsuzluk mağaralarına düşmez.

“Olsaydım.” kendimizle hesaplaşmanın ikinci adımı ya da bir başka adıdır.

Kıskançlık, süvarisini bir bulabilirse, uygarlık yolunun bütün düğümleri tek tek açılmaz mı?

Güneş yıldızları kıskanmasaydı, her gün doğmazdı.

Aramak, aranmanın kapısıdır.

Her şey yıkılıyor. Duvarlar, kaleler, şatolar, yıldızlar, heykeller, hayaller, inançlar, değerler, geçmişe bağlanan her şey Her şey tuzla buz, paramparça! Merhaba yeni dünya!

Özgürleşmek istiyorsan, seni tutsak eden her şeyden vazgeçmelisin.

Sesi yüreğinde duymazsan söyleyecek sözün kalmaz.

Ütopya içermeyen bir dünya haritasına bakmaya bile değmez.

İyi insanlar nereye giderse cennet orası olur...