Evlilik

Evlilik, iki kişilik yalnızlıktır.

Erkek evlenene kadar eksik bir erkektir. Ve evlendiğinde artık bitmiştir.

Evliliğe kutsallık veren, aşktır.

Bizim mantık evliliği dediğimiz şey her iki tarafın da gençlik çılgınlıklarında bulunup iyice kurtlarını döktükten sonra yapılan evliliktir...

Evlenmek, haklarını ikiye bölmek ve görevlerini ikiye katlamak demektir.

Koca terbiye edilmez, terbiyeli koca alınır.

Gönlün yuvandaysa ne alâ, yoksa yürümez bu evlilik.

Evlenmeden once gözünüzü dört açarsanız, evlendikten sonra yarısını kapatabilirsiniz.

Akıllıca bir evlilik yapmak istiyorsan, kendi denginle evlen.

Niye evlenecekmişim ki? Evlenirsem başıma gelecek en iyi şey boynuzlanmamaktır ki evlenmezsem bunu çok daha emin yollardan elde edebilirim.

Evlilik ve bekarlık konusunda söylenmiş en akılcı söz şudur: “Hangisini seçersen seç, sonunda pişman olursun.”

Ayrılık o kadar olağan bir durumdur ki, birçok evde, her gece karı koca arasında yatar.

Bu denli az evliliğin mutlu olmasının nedeni, genç hanımların zamanlarını kafes değil de yuva yapmaya harcamasıdır.

Varsayımsal mükemmel evliliğin ölçütleri tutku ve uyumdur. Ne var ki tutku ile uyum bağdaşmazlar. Bir evlilik tutkuyla başlayıp uyumla sona erebilir; ama aynı zamanda hem tutkulu hem de uyumlu olmaz.

İyi bir karın mı olmasını istiyorsun? Öyleyse tam bir koca ol!

Nikah kadar ucuz ve kolay olmalıdır boşanmak.

Bir kadın, bir koca buluncaya kadar geleceği konusunda endişelidir. Bir erkek ise ancak bir kadınla evlendikten sonra geleceği konusunda endişelenmeye başlar.

Bir erkek ve bir kadın arasında yaşanmıyorsa o ilişki evlilikle sonuçlanamaz.