#zayıflık

Kadınlar kendilerini guçsüz olana bir idol, güçlü olana bir eşya gibi sunarlar.

En yavuz ermişlerin, en çetin kahramanların zaman zaman nasıl çamurlaştıklarını görmek, küçün insanlar için hain, buruk ve zehirli bir teselli.

Hafif bir tekne gibi, azgın fırtınanın denize bastırdığı.

Her taaruz ilerledikçe zayıflar.

Bencillik her zaman zayıf düşürür ve ondan hiçbir iş çıkmaz.

Ne kadar yürürsen yürü; arkanda bıraktığın yol kadar güçlü ve henüz yürümediğin yol kadar zayıfsın.

İnsanın yeryüzündeki en zayıf hayvan olduğu kabul edilmek zorundadır. Ve onun bütün davranışlarının, bütün aidiyetlerinin, gruplaşmalarının temeli budur. O kendisinden daha büyük bir şeyin parçası olmak zorundadır; ancak o zaman kendisini güvende hisseder.

Siz kendinizi koyun yaparsanız kurtlar da sizi yiyecektir.

Bırak bütün insanlar seni tanısın; ama hiç kimse seni tam olarak tanımasın. İnsanlar, sığ yerini gördükleri dereyi kolay geçerler.

İradenizdeki açıklara teslim olursanız, bir insan değil mahluk olursunuz.

Yaralı parmağınızı göstermeyin, yoksa herkes ona saldırır.

İnsanlar öyle değil. Onlar daima güçsüz olanı ezerler.

Öfke ve kızgınlık sizin zayıflığınızı gösterir. Sizi dogmatik, kontrol dışı ve dürtü kölesi yapar.

İnsanın en zayıf anı, kendini en güçlü hissettiği andır...

Toplum bir tek kuvvet karşısında eğilir. Yani zor kullanıldığında. Nasıl ki kadınlar zayıf olanlara baskı yaptığı halde, kuvvetli olanın karşısında diz çökerse; toplum da otoriteyi, her zaman zayıfa tercih etmiştir. Dolayısıyla toplum hoşgörü gösterildiğinde, buna saygı duymak yerine bunu istismara meyleder, ve bu her zaman böyle olmuştur.

Hayat güçsüzlüğü affetmez.