#zayıflık

Tarihte hiçbir din, hiçbir dönemde rasyonel bir temele sahip olmadı. Din, yardım olmadan bilinmeyenle başa çıkamayacak kadar zayıf insanların koltuk değneğidir.

Devrimler sadece -ve sadece- hükümetler çürüdüğünde, yumuşadığında veya yok olduğunda işe yarar.

Hayatta insanı mahveden üç şey: Korkaklık, gurur ve öfkedir.

En güçlü silah ilkel yaratıklar için işte, kıskançlık!

Yerde olan birini yere deviremezsin.

Bir ölçüde herkes zayıftır. Çünkü herkes kurbandır diyorum ben. Ve herkes suçludur da. Çünkü herkes katletme oyununa hazırdır. Alınan eğitim, ‘sahip olma, elinde tutma ve yok etme’ den ibarettir.

Şöhret arzusu bilge insanların ertelediği son zayıflık.

Hırs, özel bir insanda bir kusurdur.

Düşüncenin üstesinden gelemeyen, düşünenin üstesinden gelmeye çalışır.

İnsanın yeryüzündeki en zayıf hayvan olduğu kabul edilmek zorundadır. Ve onun bütün davranışlarının, bütün aidiyetlerinin, gruplaşmalarının temeli budur. O kendisinden daha büyük bir şeyin parçası olmak zorundadır; ancak o zaman kendisini güvende hisseder.

Bizim halk zayıflığı sevmiyor. Zayıflığın ne şekilde olursa olsun sergilenmesini bir erdem olarak görebilecek bir gelenek yok. Biraz da bu nedenle Erdoğan bu kadar oy alıyor. Mütevazılık falan hiçbir zaman gerçek bir üst değer olamamıştır bizde. Bir ortamda mütevazı olmaya kalkarsanız saygı hemen azalmaya başlar, hissedersiniz. Kültürün bütün elemanları insanları şişinmeye, öğünmeye, defolarını gizlemeye itiyor. Bu da çok ağır bir yük taşımamıza neden oluyor. Gizlenecek şeyler devamlı birikiyor. İtiraf kültürü gelişse, bunları söylediğimiz zaman takdir görebileceğimizi düşünsek bunları açığa çıkaracağız. Yükten kurtulacağız. O zaman politikacı da özür dilemek için adeta fırsat kollayacak belki. Takdir göreceğini düşünecek. Ama bugün düşünmüyor, çünkü özür dilediği anda işini bitirecekler.

Çoğumuz, eleştirilerle kurtulmaktansa övgülerle mahvolmayı tercih eder.

Büyük tefekkür plânında ve büyük içtimaî sistemde milletçe zayıf olduğumuzu söylebilmemiz lâzım.

Tavşanın suyunun suyu.

Zayıfların nankörlüğü ve densizliği karşısında namuslu insanlar iyilik yapmaktan her zaman pişmanlık duymak zorunda kalırlar.

İyilikseverlik nasıl zayıf kişiliklere özgü bir erdemse, nankörlük, bir kötülük olmaktan çok, güçlü kişiliklere özgü bir erdemdir.

Zayıflığın özü, güce maruz kalmak ya da güçten korkmaktır.

Ee, insana özgü çok zayıf yanlarım var. Kimin yok ki?

Yalnızlık, zayıf bir kişi için yeryüzündeki en dayanılmaz acıdır...

Zayıflar fikirler karşısında titrer, aptallar ona meydan okur, bilgeler yargılar, hünerliler yönlendirir.

Bir zincirin değeri, en zayıf halkasının değeri kadardır.

Güçlerini ve güzelliklerini onlara bağışlıyorum, ben kendi kırılganlığımdan ve zayıflığımdan hoşnudum.

Kıskançlık, insanı alçaltan ve küçülten bir duygudur.

Acımasız olan güçsüz olandır. Sevecenliği yalnızca güçlü olandan bekleyebiliriz.