#zaman

Az sonra belki bir adam asılacak ve zaman gergin bir ipte durdu duracak.

Ey zamanın yüzüne korku yazanlar, Güldürmeyin beni ağlayamam.

Soluğumu kesip durma ne olur, Zamanı böyle zamansız vurma.

Her şeyi eskiterek geçer zaman her şeyi değiştirerek.

Vurulmuş bir kartal gibi düşüyor zamana.

Sen ne çabuk büyüdün ey çocuk.

Ben yürüdükçe zaman yürüyor.

Yaşlılar için, öğrenmenin zamanı geçmez.

İnsanların görmek istediği gerçekleri, onların geçtiği yola ayna olarak koyarız, tıpkı sabah kalkan insanın aynaya baktığı gibi. Çünkü aynaya bakmazsanız siz nasıl göründüğünüzü bilmezsiniz ama sizi gören sizin nasıl göründüğünüzü bilir. Yaşadığımız bütün sorunlar için şöyle bir denklem geliştirdim; dün bugünü hazırlamıştır, bugün yarını hazırlayacaktır.

Zaman insanla oynamayı seven, hem zalim hem de merhametli bir tanrıdır. Ona karşı çıkamazsın, yapman gereken beklemek.

Kötüler gider ama kötülükler kalır.

Hüzünlenmeye bile zaman yok artık.

Bir yol ayrımına getirdi bizi zaman.

Tam mevsimindesin sabrın.

Acılar bitecek bir gün.

Bir saati vakti geldi mi kurmalı; durmuş bir saat kurunca işler, ama duran bir insanı kurup işletemezsin.

Çölde yolunu şaşıranlar gibi biz şimdi zaman içinde kaybolmuş kimseleriz.

İnsanda ekonomi fikri olmayınca, sade para değil, asıl kıymetlisi zaman da kayboluyor.

Çalışmak, zamanına sahip olmak, onu kullanmasını bilmektir.

Tesadüfler ancak bir anlık fırsat verirler. Bu anı kaybetmek ihtimali, kaybetmemek ihtimali kadar kuvvetlidir.

Zaman kendini ilan ediyordu. Beyhudedir, diyordu bütün bu ıstıraplar, unutmalar ve hatırlamalar, ben varken hepsi beyhudedir!

Hadiseler kendiliğinden unutulmaz. Onları unutturan, tesirlerini hafifleten, varsa kabahatlilerini affettiren daima öbür hadiselerdir.

Bazı insanların ömrü vakit kazanmakla geçer... Ben zamana, kendi zamanıma çelme atmakla yaşıyordum.

Bazen düşünüyorum, ne garip mahluklarız? Hepimiz ömrümüzün kısalığından şikayet ederiz; fakat gün denen şeyi bir an evvel ve farkına varmadan harcamak için neler yapmayız?