#yaşam

Doğru, yaşamayı seviyoruz; ona alışmış olduğumuzdan değil ama sevmeye alışmış olduğumuzdan.

Doğanın kötülüklerini tanımayı öğrendikçe ölümü, toplumun kötülüklerini tanımayı öğrendikçe de yaşamı hafife alırız.

Yaşamak on altı saatlik acımızı uykuyla yatıştırdığımız bir hastalıktır. Uyku geçici bir çaredir. Ölüm ilaçtır.

Kaybedilmiş günlerin en kötüsü, bir defacık olsun, gülmeden geçilenidir.

En boş geçen günler kişinin gülmediği günlerdir.

Hayatın bana verdiklerini kendi içimde sindirip ona geri vermeyi seviyorum...

Anarşizm, insan yaşamının kendisi kadar devrimci, çeşitli ve her yönden yücedir.

Kahkaha ile doyuyor, alkışla yaşıyorum. Tavsiye Ederim.

Gerçek Ustalar, yaşamı kazanmaya çalışmak yerine, yaşamı yaratmayı seçenlerdir.

Yaşamak, bir ağaç gibi tek ve hür, ve bir orman gibi kardeşçesine.

Biz pek yaygın olmayan işleri yapan normal insanlarız.

Bir insanın yaşamındaki en önemli şey ne bildiği değil ne olduğudur.

Ölüm hiçbir şeydir, ama mağlup ve şerefsiz yaşamak her gün ölmektir.

Acı çekmek, ölmekten daha çok cesaret ister.

Hissiz kalmaktansa kahveyle acı çekmeyi tercih ederim.

Bu kadar adam gördüm, içlerinden hiçbiri dünyadan hoşnut değil, hiçbiri de dünyadan gitmek istemez.

Hareket gerçekliktir, çünkü hareket yaşamdır, gerçeklikle yaşam ise aynı şeydir. Yaşamın en temel öğesi emek olduğuna göre gerçekliğin de en temel öğesi demektir; gerçekliği en şaşmaz biçimde belirleyen şeyse onun akla dayalı oluşudur.

Özgürlüğün olmadığı yerde mutluluk da yoktur.

Bildiğim tek şey özgür yaşamak istediğim.

Bana ölen değil, “yaşayan” gençler lazım.

Bizim kuşak ninnilerle yaşlandı. İnsan gibi insanca yaşayamamanın sebebine uyanamadan çekip gideceğiz ne yazık ki.

Yaşam yoksa var etmek gerekir onu. İnsancılığın başlıca temelidir bu. İnsana saygısızlık, bu temele boş vermekten kaynaklanır: “Nasıl olsa ölecek değil miydi?” Celladın sözüdür bu. “Var mıyım, yok muyum?” sorusu yalnız doğaya değil topluma da başkaldırmayı simgeler. Barışseverlik; savaştır, korkaklık değildir.

Okula gideceksem, yaşamıyorum. Askere alacaklarsa, yaşıyorum. Nüfus kağıdı istersem, yaşamıyorum. Vergi alacaklarsa, yaşıyorum. İş ararsam, yaşamıyorum. Ceza keseceklerse, yaşıyorum.

İnsanın kendi canı öyle tatlıdır ki, bal bile onun yanında çok tuzlu kalır! (Büyünün Gözleri; 2000, Perde II, Sahne III, p. 52)