#yabancılaşma

Onca kalabalığa rağmen, bu nasıl bir yalnızlık!

Acı, beni ikinci bir ten gibi sarmış. (Ölüler Böyle Sever)

Bütün felsefe kitapları ‘Kendin Olma’yı telkin eder. Ancak aydının trajedisi tam da bu noktada her an biraz daha yabancılaştığının farkına varmaktır.

Her büyük adam kucağında yaşadığı cemiyetin üvey evladıdır.

Türk aydını yangından kaçar gibi uzaklaşıyor memleketten. Hayır, kirlettiği bir odadan kaçar gibi... 1963 Türkiye'si Voltaire'lerin Fransa'sından yüz kere daha hür. Voltaire'ler nerede?

Onlar için Anadolu yoktur, İstanbul yoktur, Türkiye yoktur, üzerinde insanların gözyaşı döktüğü, sefalet çektiği, didindiği bir dünya yoktur.

Hele içlerinde biri vardı ki, mutlaka gözkapaksız doğmuştu anasından ve ne bebekliğinde sevgi görmüştü ne de adamlığında.

Yes abicim. Türkçe eğitime benden de okey!

Ben bile yokum vesikalık resimlerimde.

Yağmurdan, havadan bahseder gibi.

Kolay değildir, uğruna her şeyinizi verdiğiniz insana yabancı gibi bakmak.

Bilme, tanıma beni. Merdivenleri üçer beşer çıkmanın sevinci yok içimde.

İçine gömüldüğümüz bu evrende delilik, yabancılaşmış insanın, cinli insanın, imkanlarının gerisinde kalmış ve eserlerinin kölesi olmuş insanın kendiliğindenliğinin alacağı biçimdir.

Bugün maalesef Türkiye’nin yarısı kendisini, kendi ülkesine yabancı hissetmeye başladı. Bu, insanları kendi ülkelerine karşı yabancılaştırıyor. Erdoğan, Türkiye’nin yarısını depresyona soktu.

Geçmişin tanrılarıyla günümüz tanrıları birbirini tutmadığı gibi, bu sayısız tanrılar insana da yabancı!. Bir diyorlar göğün bir ucunda, bir diyorlar her yerde!.. İnsan her şeyden önce sorucul bir yaratık. Yaralıya açılan bir yaratık. Yadsınacak tanrı olmayınca, tanrıtanımazlık yok olur!..