#vefa

Anlattığım olaylar beni toplumuma borçlu, sorumlu, yükümlü yapmıştır. Bu yüzden toplumcu olmuşumdur. Benim toplumculuğum vazgeçilmez bir borç ödeme çabasıdır. Anneme olan borcum, Galip amcama olan borcum, Rıfkı beye olan borcum, bütün yardımını gördüklerime olan borcum. Maddi ve manevi varlığımın bütün hücreleriyle topluma borçluyum.

PlayStation oynarken Dortmund olmaktan kaçınıyorum çünkü hiçbir takım arkadaşımı yedek bırakmak istemiyorum.

Toplumdan aldığını, topluma geri ver; Senden önce gelenler de, aynı şeyi yaptılar ve onlar, ne ektilerse, sen onu biçiyorsun.

Bir kıza umut verdiysen, onu yarı yolda bırakma. Çaresiz bir kıza bunu yaparsan erkekliğinden şüphe duyarım.

Gerçek arkadaş, Sen kendine inanmayı bıraktığında bile sana inanan kişidir.

Milli istiklâlimizi kurtarmak için canla başla uğraşanların bu hizmetlerini yazmayabilirsiniz; fakat bari bunları borçlu çıkarmayınız.

Vitamin bile almam, Tunceli'nin balı, peyniri yetiyor. Vatana, millete vefa borcumuz var. İçtüzüğü adım gibi bilirim.

Bize teşekkür borcu olan biriyle karşılaştığımızda hemen bunu düşünürüz. Teşekkür borçlu olduğumuz ve bunu hiç aklımıza getirmediğimiz kişilerle ise ne kadar sık karşılaşırız?

Hangi şeyde vefa, nerede devamlılık var ki, aşkta olsun.

Kâlbden kalbe yol vardır. İş, o yolu ele geçirmektir. O yolu ele geçiren beraberdir. Gece de beraberdir, gündüz de beraberdir. Neş’eli zamanda da, sıkıntılı zamanda da, dünyada da, kabirde de, ahiretde de beraberdir. Sevince beraberlik böyle olur.

Her şeyin yenisi makbuldür, iki şeyin eskisi makbuldür. Biri muhabbet, diğeri ahbabdır.

Haksızlıkları unutabilirim ama iyilikleri asla.

Hocaların için duâ ve istiğfarda bulun.

Beni unutmanız uzun sürmez. Gidenler çabuk unutulur.

Âlem-i ervâhda Mecnûn duâ eyler bana / Hayr ile yâd eylemek lâzım kişi üstâdını.

Elbette insanlarla ilişkilerde dostluk önemlidir. Ama tabi tek taraflı değil.

Eski dostlar bir makâma geldikleri zaman hemen yeni dostlar aramaya başlarlar. O sırada eski dostlarını kaybetmeye başlarlar.

Gönlü geniş insanları seviyorum. Vefakar insanları, kusur kapatanları, kendi gibi davrananları; başkası olmayanları seviyorum.

İnsanların vefaları sana değil, sana olan ihtiyaçlarınadır. Sana ihtiyaçları değişince vefaları biter.

Birlikte güldüğün insanı unutabilirsin, ama birlikte ağladığın kişiyi asla.

Dostluk daima tatlı bir sorumluluktur; asla bir fırsat değildir.

Bu formayı bana taraftar giydirdi. Şimdi onlar isteyince de çıkarırım.

En vefalı dostumuz gölgemizdir bilirsiniz. Ama unutmayın ki; o da yoldaşlık etmek için güneşli havayı bekler.

Ger derse Fuzûlî ki “güzellerde vefâ var”, Aldanma ki şâir sözü elbette yalandır.