#varlık

‘Yok’ dediğimiz de esâsında ‘vardır’. ‘Yok’ olaydı, ondan zâten bahsedemezdik. ‘Yok’un dildeki kullanım anlamı, bir şeyin, haddızâtında varolmuş olup artık olmamasıdır.

İnsanın kendisinin ne olduğunu, onun başka varlık alanlarıyla olan bağlarını; insanla birlikte varlık dünyasına katılan anlam boyutlarıyla yeni varlık sferlerinin ne olduğunu ve bunlarla insan arasındaki ilişki vb. gibi problemlerle insanın kosmostaki yeri problemini incelemeye, anlamaya yine hiçbir bilim girişmemektedir. Doğal varlık ve tarihsel varlık alanında olduğu gibi, burada da bu problemleri incelemek felsefenin bir işidir. Biz bu problemleri inceleyen felsefe dalına “insan felsefesi”, “felsefi antropoloji”, ya da aynı anlama gelmek koşuluyla “insan ontolojisi” adını veriyoruz.

Güzelliğin anlamı gereği güzel olan her şey güzelleşir.

Yokluğu bilmeyen, varlığının kıymetini bilemez.

Hiçlik aldatır.

Sağlık her şey değildir, ama sağlık olmadan her şey bir hiç.

Sanat bir şey hakkında değil, Sanat bir şeydir.

Tanrının varlığıyla çelişkili olduğundan, bu dürtü, dinin tarihinden çok mantığıyla ilgilidir.

İdrak etmek, var olan bir şeyi tanımaktır her zaman. Bu kuşkuculuğun da, Kantçı eleştiri tutumunun da, reddedemeyecekleri bir hakikattir.

Algılanan şey, var olan şeydir.

Tanrı'nın varlığı öznel bir konu değildir. O vardır ya da yoktur. Bu bir kişisel görüş meselesi değil. Elbette kendi fikriniz olabilir, ama kendi gerçeğiniz olamaz.

Tanrı'nın varlığı, bir hakikati ifade eden geometrik teorilerden daha hakikidir.

Düşünüyorum, o hâlde varım. (Cogito, ergo sum; je pense, donc je suis.) Varım; çünkü düşünüyorum, çünkü şüphe ediyorum.

Gördüklerim, görmediğimin varlığına inanmaya beni mecbur ediyor.

Her şey değişir, hiç bir şey yokolmaz.

Yoksulluk pek çok şeyin olmayışıdır ama açgözlülük hiçbir şeyin olmayışıdır.

Varlıktaki anlaşmazlık sürekli bir ahenktir.

Herhangi bir varlığa yokluk yükletilemez.

Tümeller, konuların yüklemidirler, bundan ötürü de konulardan önce var olamazlar.

Evrendeki tüm canlı ve cansız varlıkların ortak özelliği olan hep olduğumuz gibi kalma arzusu, ani ve daha önce yaşanmamış bir değişime maruz kalma çekincesi, ölümden sonrası fikrini doğuran üstü kapalı sebebin ta kendisidir.

Her şey değişir, hiç bir şey yokolmaz.

Dünya bir gök kuşağı, zihin bir prizma ve varlık ise beyaz bir ışındır.

Kimi gittiği yeri mutlu eder, kimi terk ettiği yeri.

Param vardı, yiyeceğim vardı, kitabım, evim her şeyim vardı; fakat isteğim yoktu.