#travma

İkinci Dünya Savaşı; cephede öldürdüklerinden çok, geride yaşayan ölüler bıraktı.

Travma geçirmiş beden benliğe yabancı gelir.

Bir bebeğin/çocuğun hayatında ortaya çıkan herhangi bir ihtiyaç hangi yaşta karşılanmamaya başlamışsa, o yaşın o ihtiyacı telafi yöntemi sonraki yaşların hastalığı olur.

Dinmeyen acılar insanı zalim ve kayıtsız yapar.

Bütün bu çatışmalar ölene kadar belleğimde kalacak, kalmalı da. Ama yine Amerika'nın 2003’teki saldırısından sonra elime yarım somun ekmeğine benzeyen şeyi tutuşturan babayı hatırlamam için gazete kupürlerine bakmaya gerek yok. Parçalanmış bebeğin yarısıydı o şey. Veya Nasıriye’de toplu mezarda gördüğüm o bacak kalıntısını hatırlamam için notlarıma bakmama da gerek yok. Babamın aksine savaşa bir savaşçı olarak değil tanık olarak gittim.

Türkiye kendi travmalarıyla yüzleşecek, Avrupa'nın yaşadığı o travmanın dışında kalınamayacak. Avrupalılaşma sürecinin bir parçası bu.

New York hiç de hayallerimdeki gibi değildi, beni kollarını açıp karşılamadı. Şehre taşındığım ilk yıl biri sırtıma bıçak dayayıp beni bir binanın çatısına çıkarttı ve bana tecavüz etti. O yıllarda tamamen hayatta kalmaya odaklanmıştım. Çok zordu, çok yalnızdım. Her gün kendimi devam edebilmek için zorluyordum.

Buradaki en bol şey, çocukluğunu yitirmiş çocuklar.

Dehşet içindeydim. İçimde bir şey kırıldı.

Ermeni halkını bir kuyunun 1915 metre dibinde tutmaya çalışanlar var. O travma içinde onu tutmak istiyorlar. Oysa artık kuyunun ağzındaki ışığa erişmesi, bu kuyudan kurtulması gerekir.

Mutlak dehşet,hafızayı çoğu kez merhametli bir biçimde felç eder.

Bazı insanlar vardır, bedenlerine aldıkları darbe ne kadar küçük olursa olsun, tamamen sarsılırlar, normal yaşama dönemezler bir daha.

Bir kez büyük bir yara alınca küçük yaralar önemsiz hale geliveriyor. Parmağının ucunda akan kan için ölen kimse olmaz.

Bir kez büyük bir yara alınca, küçük yaralar önemsiz hale geliveriyor.

İnsan bilinci kendini kadırmayı bırakıp yaptıklarını dürüstçe değerlendirdiğinde yaşadığı olayla başa çıkamaz.

Söyleyecek çok şeyim vardı ama onları anlatacak kelimelerim yoktu.

Facia kapıya geldiğinde insan gözlerinin,paramparça bir ayna gibi,görüntüleri çoğaltıp acısını her yönde gördüğünü kim bilmez ki?

Acıların dağlanması da bireyi yenilgiye uğratan özelliktedir. Eğer baskılanma çok fazla ise, acılar dışarı sızarlar.

Bu ülke şiddetli savaşın yetim biraktığı çocuklarla doluydu.

Her yer karardı, ama gözümün patladığını anlamadım, birazdan geçer zannettim.