#şiir

Gülmek Yitirilmiş bir türküdür bazen.

Sustukça yorgun düşüyor düşlerim.

Bir elimizde kitap diğerinde yıldızlar.

Baharda gazel dökme bahçelerime.

Acılı yağmurlarla düşmüşüm yere.

Yaşam yaralı bir kuş ürkekliğinde.

Sen ne çabuk büyüdün ey çocuk.

Herkes kendince seviyor baharı!

Ben yürüdükçe zaman yürüyor.

Umutlar yarım sevgiler yarım.

Yüreğim şimdi bir yangın yeri.

Her sözcük bir yürektir şimdi.

Uçurumlarda direnen güller.

Çiçek açmıştır yaralar.

Dudaklarımı kanatırcasına,ısırıyorum günlerdir,her sözcük dilimin ucunda küfre dönüşüyor çünkü. Bir gök gürlese bari diyorumbir sağanak patlasa bitse bu sessizlik.

Dinlendiriyor yüreğimi kafamı bedenimi serin okşayışlarıyla doğa Dinliyorum en güzel türküsünü kurdun kuşun Uçmak için kanat aramıyorum.

Ayağı kayan bir çocuk kadar şaşkınım, bilemedim düz yolda yürümenin imlâsını. Kanayan dizlerime bakıp da ağlamayı öğrenemediğim gibi.

Ömrüm diyorum şimdi ömrüm üzgün bir çocuksun sen ve yalnız öyle kal çünkü bu dünyada sana en çok mutsuzluk yakışıyor.

Sessizce çekip gidiyorum şimdi, sessiz ve kimliksiz, belki yine gelirim, sesime ses veren olursa bir gün.

Yine de kalmış olabilir, Küçücük bir mavilik gökyüzüne, Bir sevda kırıntısı, Avuç içi kadar bir umut.

Gidenler nerde kaldılar, özledim gülüşlerini, Bir kenti güzelleştiren yalnız onlardı sanki.

Gidersen yıkılır bu kent, kuşlar da ölürbir nehir gibi susarım yüzünün deltasında.

Sessizliği dinliyorum şimdi ve soluğunu sustuğun yerde bir şeyler kırılıyor.

İnsana en çok şiir yakışıyor. Sonra yeryüzüne yağmur. Gökyüzüne mavi.