#şehir

Yok bu şehir içre senin vasfettiğin dilber Nedim, bir peri suret görünmüş, hayal olmuş sana.

Kaldırımlar, çilekeş yalnızların annesi; Kaldırımlar, içimde yaşamış bir insandır. Kaldırımlar, duyulur, ses kesilince sesi: Kaldırımlar, içimde kıvrılan bir lisandır.

Yağmur bile marazi bir küskünlükle yağıyordu şehrin üstüne...

Yeni meydanlar açılmış uzaktaki şehrimde.

İki şey var; ancak ölümle unutulur, anamızın yüzüyle şehrimizin yüzü.

Bu şehir, bu dünya. Canavarlarla dolu. Dünya korkunç bir yer.

Savaş bizi ölüme terketti. Şehir bizi diri diri yedi.

Bir ulus her zaman büyük şehirlerinde çürümeye başlar, aslında belki de her zaman orada çürür.

Bir semti asilleştiren oranın taşı toprağı değil insanlarıdır.

Ben bu şehirde doğacak, Ben bu şehirde yaşayacak, Ben bu şehirde sürünecek adam değildim. Biliyordum bu şehir bana dardı, Biliyordum bu şehirde bir yığın, İnsan şeklinde hayvan vardı.

Bu şehri kurşunlamak istiyorum, yüreğimde bıçak yarası var, her tarafım heykel oldu acıdan, cebimde ne ekmek ne de yol parası var.

Gittikçe yakınlaşır kıyıyı seyreden zambakların kokusu, zamansız ağaran beton evlerin tahta balkonlarından.

Sizi de öksüz bırakırlar bu kentte, Bu kentte boynu bükük kalırsınız.

Yorgunum ölüler kentine ayak bastığım günden beri.

Nereye gitsek şehir, kime gitsek bir uzaklık kalıyor, kendimize.

Göze alamadığım bir şehrin yerine bütün şehirlerdesin.

Bana yaşadığın şehrin kapılarını aç... Başka şehirleri özleyelim orada seninle. Bu evler, bu sokaklar, bu meydanlar İkimize yetmez.

Doğa, hoşgeldin diyen kollarıyla uzanır bize ve onun kadınsı güzelliğinden haz almaya çağırır bizi; ama biz onun sükunetinden ürker, kalabalık kentlere akın ederiz ve orada tıpkı vahşi bir kurdun önünden kaçışan koyunlar gibi birbirimizi sıkıştırarak yaşarız.

Sineklidağ burası,
Şehre tepeden bakar,
Ama şehir ırakta,
Masallardaki kadar.

Kaldırımlar güzel. Ama bir de üzerinde yürüyen şu insanlar olmasa!

Antalya, dünya üzerinde kendine ait güneşi olan tek kenttir.

Bir kentin ölümü, bir insanın ölümünden çok daha trajiktir. Ve kentler öldüğünde geride yaşayan bir şey kalmaz.

Yolum hangi büyük şehre düşse, orada her gün ayaklanmaların, katliamların, aşağılık bir kasaplığın, bir dünya sonu kargaşasının başlamıyor olmasına hayran olurum(...) Aslında birbirilerinden nefret etmekte ama nefretlerinin bile hakkını verememektedirler. Bu vasatlık, bu güçsüzlük toplumu kurtarır, istikrarını teminat altına alır.

Şehrin Zencinin medeniyete büyük katkısı olduğu oldukça iyi yerleşmiştir, çünkü ilk şehirlerin büyüdüğü Afrika'da idi.