#paradoks

Aşk işte tam da bu noktada yani başladığı anda bitiyor.

Arzu, özellikle güçlü arzu (örneğin, isteksizlik), istediğimizi elde etmemizi engeller.

Kimse burada olmak istemiyor ve kimse ayrılmak istemiyor.

Tanrı yok ve biz onun peygamberleriyiz.

Medeniyet halkları, zavallılıklarının endüstrinin ilerleyişi ile doğru orantılı olarak arttığını görüyor.

Medeniyet altında yoksulluk, süperliğin kendisinden doğar.

Cesur insanın hayal gücü kısıtlıdır. Korkaklık kötü beslenmenin bir sonucudur.

Dengeli insan delidir.

İnsanlık en iyi olduğu durumda sıklıkla en umutsuz durumdadır.

Altın kural, altın kuralların olmadığıdır.

Ne kadar çok saygınlık ararsanız, onu o kadar az elde edersiniz. Çünkü o diğerlerinin fikirlerine bağlıdır.

Varlığı çoğaltan şey onun yokluğudur.

Her şeyin anlamsız olduğunu söylediğimiz anda bile anlamlı bir şey söylemiş oluruz.

Hayat tatlı olduğu için ondan vazgeçmek istemiyoruz fakat ona ne kadar çok dahil olursak o kadar çok tuzağa düşüyor, sınırlanıyor ve hüsrana uğruyoruz.

Çünkü 'kendi'yi aramak ona inanmak onu bulmak için girişilecek en ufak bir çaba, onu anında daha da uzağa itecektir.

Kendini tanımlamaya çalışmak, kendi dişini ısırmaya çalışmaya benzer.

Bir kız çocuğu en büyük yarayı, darbeyi muhtemelen annesinden alır. Ama sıkıntıdan yine anne çeker, kız çocuğunu ilk önce kurtarır. Paradoksal bir durum söz konusu belki ama kadınlar arasında böyle bir durum var. En büyük yarayı kadından da alsan başka bir kadın tarafından şefkat görme ihtimalin var”.