#öz

Aslan soylu, heybetli bir hayvandır; ama yine de hayvandır! (Büyünün Gözleri; 2000, Perde I, Sahne IV, p. 32)

Aslını gizleyemez insan giydiği kaftanlarla, Bilmez ama kendini kandırır; söylediği yalanlarla…

Benim özüm insan'dır.

Doğadan ayrı kalan insan, kibre tutulup tüm hakikati yadsımaya başladı, ve kendini doğanın hükümdârı olarak bildi. Ne zaman ki uzaklaştırdı kendini özünden, var oluşun temelinden, “doğa”dan, o zaman hastalıklar sardı bedenini ve şimdi de onlardan ilaç ve kimyasal bileşimlerle kurtulmaya çalışıyor. Bedenini ilaçlarla, toprağı ise kimyasal gübre ve herbisitlerle dolduruyor.

Görünen, gerçek olsaydı bilime gerek kalmazdı.

Kan ve kemik tüm insanlarda bulunur; farklı olan yürek ve niyettir.

İnsanlar kendimi baştan yaratmamla kafayı bozmuşa benziyor. Ben buna katılmıyorum. Benim yaptığım şey kendimi yavaş yavaş ortaya çıkarmak, katmanlardan kurtulup özüme daha da çok yaklaşmak.

Gerçek benim değişmeyen parçamdır.

İnsana olanlar değil, o insanın içinde olanlar önemlidir.

Yerçekimi nasıl cisimlerin özü ise, özgürlük de insanların özüdür.

Yaşamdaki bilgelik, fazlalıkların ayıklanmasından geçer.

Yaşamın ve insanın salt dış görünümüne bakarsanız, temeldeki özü göremezsiniz.

Varlığının merkezinde bulacaksın yanıtı; kim olduğunu biliyorsun ve ne istediğini biliyorsun.

Çizik bir elmas, çizik olmayan bir çakıl taşından daha iyidir.

Birdik, tektik, insandık, sadece insan… Şimdi de öyleyiz… Sadece insan.

Eğer dış görünüş ve şeylerin özü aynı olsaydı, o zaman bilime gerek kalmazdı .

Görünen, gerçek olsaydı bilime gerek kalmazdı.

Ağacın iyisi özünden, Yiğidin iyisi sözünden olur.

Asıl öz bir tanedir, iyinin de kötünün de ötesindedir.

Sadelik gerçekliğin bir özelliğidir.

kendimizi biçimlendirerek, hücrelerimizi değil. — önemli olan nokta bu… Hücrelerimizi biçimlendiriyoruz ama kendimizi değiştirmiyoruz.

Ağaç meyvesinden bilinir, yaprağından değil.

Bütün dünyayı kazanıp kendi özünü kaybetmekten acı çeken bir insana ne faydası olur?

Şiirin özü kuvvettir.