#otorite

Bakanlarımın ne kadar konuştuğu önemli değil, yeter ki dediğimi yapsınlar.

Kılıç kınından çıkmadıkça it sürüsü dağılmaz.

Akıl, güce saldırmadıkça tam gücüne ulaşamaz.

Tek despot tüm insanların karşısında öne çıkar ve der ki: Ben Devletim: Benim iradem kanundur: Ben senin efendinim.

Nasıl olur da bize hizmet ettiğini söyleyenleri denetleme hakkımız yoktur?

Tanrı ve ülke yenilmez bir ekiptir; baskı ve katliam konusunda emsalsiz bir üstünlüğe sahiplerdir.

Fizikte demokrasi yoktur. İkinci sınıf birinin fermi kadar kadar görüş ileri sürme hakkı olduğunu söyleyemeyiz.

Her mahkeme ve her polis memuru ya da asker yarın tek bir taramayla ortadan kaldırılsa, şimdikinden daha iyi durumda olurduk.

Konsantre güç her zaman azınlığın çıkarına ve çoğunluğun zararına kullanılabilir.

Devlet, son tahlilinde bu gücün bir bilime indirgenmesidir.

Sizi tanımıyorum! Sizin yasalarınızı, nizamınızı, kuvvete dayanan yetkinizi tanımıyorum! Bu yüzden asın beni!

Devlet benim.

Büyük insanlar, otorite yerine nüfuz sahibi olsalar bile, neredeyse her zaman kötü insanlardır.

Özgürlük için var olmayan otorite, otorite değil güçtür.

İnsanları tutsak etmenin ve vicdanları ele geçirmenin 3 yolu vardır: OTORİTE, MUCİZE, BİLİNMEZLİK.

Güven esinlenmek isterseniz, istatistiklere çok fazla yer verin; kesin hatta kavranabilir olup olmadıkları fark etmez, çok uzun olmaları yeterli olmalarıdır.

Umarım İsa bile gelse, tüm yetkiyi tek kişiye verecek kadar aptal olmayacağız..!

Velhâsıl insanoğlu, kahr ile zaptolunur. Yumuşaklıkla olmaz.

Devlet ve hükûmet, iki vatandaşın birbirine saldırmasını seyreden bir üçüncü vatandaş gibi hareket edemez! Saldırının daha başlangıcını gördüğü anda onu mutlaka önlemek devletin görevidir!

Medeniyetimizin ayakta kalmasını istiyorsak büyük adamların önünde eğilmeyi, diz çökmeyi bırakmalıyız.

Güce tapma; putperestliğin ve kölelik kişiliğin en alçakça biçimlerinden birisidir.

Ne var ki her yandan «düşünmeyin! aklınızı kullanmayın!» diye bağırıldığını işitiyorum. Subay, «Düşünme, eğitimini yap!», maliyeci «düşünme, vergini öde!», din adamı «düşünme, inan!» diyorlar.

İnsan, kendisinden aşağı gördüğünün üzerinde otorite kurup onu sömürüyor.

Herkes kendisinin en büyük hakemi olduğunu, yeryüzünde hiçbir gücün onun üzerine çıkamayacağını, kendisinin ve bireyselliğiyle ilgili her şeyin egemeni olduğunu ve her zaman olacağını hissetmelidir. Ancak o zaman bütün insanlar can ve mal güvenliğinin farkına varacaklardır.