#ölüm korkusu

Ölüm olmasaydı, inanç temelli dinin etkisi yok denecek kadar az olurdu. Belli ki ölüm gerçeği bize dayanılmaz geliyor, inanç ise mezara girdikten sonra daha iyi bir hayata kavuşacağımız umudundan besleniyor.

Bakacağım tek yön önüm, doğru rotayı izler gözüm. Rüzgâra emânet sözüm, hasretlerle yandı gönlüm. Yalnızlığım kalbime zulüm, korkutmakta her an ölüm. Ben bir pembe diziyim, her günüm bir bölüm.

İnsanlar acı karşısında teselliye ihtiyaç duyuyor; çoğu insan ayrıca ölümden sonra da yaşamın devam ettiğine, görünmez bir varlık tarafından sevildiklerine inanmak istiyor.

Homo religiosus, onu ölümünün ve dağılmasının sonuyla yüzleşmekten kurtarmak için saygı duyduğu ve taptığı dini semboller icat eder. Yardım ve destek sağlamak için cennet kurguları tasarlar. Yüce kendini aldatma eylemlerinde, çeşitli zamanlarda ve çeşitli yerlerde, kendisine vaat ettikleri şeyden dolayı en inanılmaz mitlere inancını itiraf etmeye istekli olmuştur.

Asıl ölümden korkanlar çalıp çırpanlar, halkı kandıranlar, Cumhuriyet’e zarar verenlerdir. Türkiye Cumhuriyeti’nde hayatını sanatına adamış bir oyuncu olarak görevimi yaptım, alnım ak, gönlüm rahat. Şu an ölsem gam yemem. Ölmeye hazır olmak da önemlidir. Alkışlar aldım, kalpler kazandım.

Gövdelerimizin yavaş yavaş ama kaçınılmaz biçimde çürüyüşlerini izlerken, yok olma dehşetinden ve yitmekten korkarız sürekli.

Ölüm korkusu, çok uzun zamandır dinlerin ana motoru olmuştur.

İnsanlık, ölüm korkusu üzerine kurulmuş bir yenilenme arzusu.

Ölüm korkusunu tüm duyularınla benliğinde hisset. Bunu yapabildiğinde kendini aşmış olacaksın. Bu dünyaya farklı gözlerle bakabilirsin.

Ölüm korkusu zenginliği artırmakla aynı oranda artar.

Ölme konusunda endişelenmek yaşamanıza pek yardımcı olmaz.