#mesafe

Birbirimize ruhumuzun çirkin taraflarını görecek kadar yaklaşmadan ayrılmak belki daha iyi.

Manzaradan değildi cam kenarını sevmesi. Yanında bir kişinin az olması demekti. Öğreniyordu Derda... Ne kadar az, o kadar iyi...

Denizi öv; ama kıyıda dur.

İnsan sever, yaptığı hayır aradaki mesafenin karesiyle doğru orantılı olan kişidir.

İnsanlarla mesafeli olmak her zaman iyidir, gereksiz pişmanlıklar yaşamazsın.

Birisine yabancılaşmanın en kötü biçimi yanında oturuyor olup ona hiçbir zaman ulaşamayacağını bilmektir.

Yanına yaklaşıldıkça büyüyen birisi değil, yanından uzaklaşıldıkça büyüyen bir insan olmalısın.

Değilsek de yakın, birbirimize uzak da sayılmayız büsbütün...

Bazen en uzak halk kendimizinkidir bize. Okyanus aşırı bir memlekettir bazen Türkiye.

O merdivenin dibinde, benim dünyamdan o kadar uzaktı ki...

Unutamadığın kişi, daima senden uzakta olandır.

Aramızda kilometreler yok, yalnızca bir üşüme mesafesi uzağındayım.

Çok oyun izleyen, tiyatroya giden, tiyatroyu merak eden, yeni yapılan şeyleri takip eden filan biri değilim. Peynir tütsüleme teknikleriyle bile daha ilgiliyim diyebilirim. Yani ben çok fazla, “iki kalas bir heves”, alkışlar, sahne tozu falan öyle bir kafam yok, tiyatroyla öyle bir bağım yok. Tiyatro bir anlatım biçimi olarak hayatımda var ama pek tiyatro delisi olduğumu söyleyemem.

Komşunu sev ama aradaki bahçe duvarını asla kaldırma.

Kendi kendime biz gurbetin insanlarıyız diyorum. Mesafelerin terbiye ettiği insanlar...