#korku

Alsam da başımı yürüsem kavgalara, Karanlıkları takmadan iplemeden, Aydınlıkları beklemeden, Korkunun o cüzzamlı iniltilerini, Hiç mi hiç dinlemeden, Şöyle zindanlara vursam kendimi, Kahrın ve sabrın yüreğini görsem, Diner mi içimdeki sancılar.

Korku Kalabalığı Şifresiz bir gökyüzü sunuyorum sana, Varsın kırılmış olsun kanatların, Uçmak yürek işidir şiir atlasında, Gülmek mavi, Sevgiyi yürekten haykırma zamanıdır.

Bir sessizlik büyüyor her yerdeKırlarda yeşiller tutsak, Korkular paylaşılırken birer birer, Kimse bakamıyor gökyüzüne ve denize, Bütün maviler yasak.

Ey her şeye bitti diyenler korkunun sofrasında yılgınlık yiyenler, ne kırlarda direnen çiçekler, ne kentlerde devleşen öfkeler. Henüz elveda demediler.

+Dağılıp dökülerken korkular, Ne olur Gülmeyi unutmayın çocuklar, Gülmeyi unutmayın ki, Çoşkunuzda tükenmesin bahar.

Bin kez korkuya boğdular zamanı, Bin kez ölümlediler, Yine doğumdayız işte yine sevinçteyiz.

Ey zamanın yüzüne korku yazanlar, Güldürmeyin beni ağlayamam.

Oturup bir halkın yüreğine duvarları korkudan saraylar kurdular.

İnsanın kazandıgı paradan değil, paranın kazandığı insandan korkulur.

Vicdan azabı korkunç bir duygu. Beklemek ondan daha korkunç.

Ama cehennem korkusu bile düzeltemiyor insanı.

Korkuyorum, birisi bir şey derse ölürüm gibi geliyor. (Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak filminin çekimlerinden sonra)

Zalimden korktuğun kadar zulmün ortağı olmaktan korktuğunda biter bu sessizlik.

Türkiye’de Öyle bir yapı kurulmuş ki, pek çok insan konuşmayı göze alamıyor. Çünkü ağzını açıp tek kelime ettiğinde müthiş bir saldırıya hedef oluyorsun.

Belki de ahlak yoktu iyilik yoktu, vazife yoktu. Hiçbir şey yoktu. Sadece bazı şeylere kabiliyetsizlik bazı şeyleri kendisine nehyetmek vardı. İçgüdülerinden korkmak ve kaçmak vardı. Belki de sadece terbiye ve korku vardı.

En iyisi düşünmemekti. Kaçmaktı. Kendi içime kaçmak. Fakat bir içim var mıydı? Hatta ben var mıydım? Ben dediğim şey; bir yığın ihtiyaç, azap ve korku idi.

Bütün hayatım boyunca dikkat ettim, insanın daima korktuğu şeyler başına geliyor.

Ölümden korktuğumuzdan değil yaşadığımız, biz savaşmayı sevdiğimizden yaşarız.

Geçen sefer sana dokunduğumda kendini bir kuş gibi hissettin – kaçmak için çabalayarak. Şimdi asla kaçamayacaksın…

Delilik insanı daima korkutur. Çünkü bir çılgının kafasının nasıl çalıştığını katiyen bilemezsiniz. Onların ne yapacağını tahmin edemezsiniz.

Fazla şiddetli hisler insanı daima korkutur.

Korku tamamlanmamış bilgidir.

Kırmızıyı özellikle seçtim. Bu renk çok yoğun enerji taşır. Bunu gören düşmanlarımız korkacaktır. Bize ise kırmızı cesaret ve saldırganlık verecektir.

Hatadan korkan bir insan hiçbir şey yapamaz.