#kimlik

Eksikliğini fark eden ayrı biri olmaya başlar.

Dış dünyada yabancı dil konuşmak kendi ülkende yalan söylemeye benzer

Dövme sığırlardan sonra denizcilere yaptırılmıştır, boğulanlar ve vurulanlar tanınsın diye.

Boyu, posu, saç rengi, öfkesi, sevgisi, mesleği hepsini çevirip çerçeveleyip 'Ahmet' diyoruz.

Ben eski bir çocuğum.

Babam gibi olmalıydım, babam gibi olamazdım, ancak ona acıyarak kendimi kurtardım.

Anne olarak görülmek hep devam ediyor, bu kadar farklı durumlara girip de hep aynı şekilde görülmeye devam etmek ilgimi çekiyor.

Ancak yaşamını öyküleştirebilenin benlik değeri yükselir.

Ben ekonomist değilim ... İş teknisyeni değilim. Ben devrimciyim ve ekonomik devrimci için doğru olanı yapıyorum.

İmajım elimdeki kemanım.

“Ben yazar Suat Derviş’im, kimsenin karısı olarak yâd edilemem.”

“Suat Derviş’e verilen ‘titr’e acıyoruz deniliyor. Ben ne kontesim, ne düşes, ne kraliçe, ne profesör... Ben muharririm. Ona ilişemezsiniz, bunu bana kimse babasının kesesinden rüşvet, iane, sadaka veya taltif makamında vermedi. On altı yaşından beri tam on altı sene çalışarak onu kazandım. Hem de nasıl çalışarak.”

Kadın olmaktan utanmıyorum, yazar olmakla da iftihar ediyorum. O unvan benim yegane servetim, biricik iftiharım ve ekmeğimdir.

Ben edebiyatçı 'im, kimsenin karısı olarak yâd edilemem.

Hiç önemi yok, bir Zenci de olabilirdim.

Hayvan hakları, insan türü kimliğine yapılmış bir taarruzdur. Bu taarruz; türcülük pusulasını paramparça ederek, dünyadaki yerini bulmak için kullandığı kozmolojik haritalarını sorgulamaya çağırır insanları. Hayvan hakları, insanların hayvanlar üzerindeki üstünlük iddialarından vazgeçmesini talep eder. İnsanlardan gücün sorumluluk gerektirdiğini, güçlü olmanın haklı olmak olmayabileceğini, ve geniş bir neokorteksin doğal dünyaya tecavüz edip onu yağmalamak için bir mazeret olmadığını idrak etmelerini ister.

Beni bir kere etiketlersen beni inkar edersin.

Varoluşa bir parmak çalıyorum. Hiçbir şey koktuğu yok! Neredeyim ben? Kimim? Bu dünya denen yer de neresi? Bu dünya da ne demekmiş?

Ümitsizliğin en derin biçimi, kendisi olmaktansa başkası olmayı seçmektir.

Kim ülen bu bana benziyor bu bana kendini benzetmiş bu

İnsan kadın olarak dünyaya gelmez, zamanla kadın olur.

Nasıl olur da insan kendine uygun gördüğü rol uğruna, kendini ortadan kaldırır?

Kadın doğulmaz, kadın olunur!

Hem psikolojik hem de biyolojik anlamda, insanlarda ne saf bir erkeksilik ne de saf bir kadınsılık vardır.