#kaybolmak

İnsan için önüne çıkan bütün yollar "yürünebilir" yollar ise, o insan artık kaybolmuştur.

Zaman içine atıldığımız şiddetli ve değişmez bir debisi olan azgın bir nehirdir ve kaybolmak mutlaktır bir yerinde zamanın. İşte ölüm diye bildiğimiz şey de bundan başka bir şey değildir.

Belki de insan kayboldu mu tam kaybolmalı.

Dediğim gibi ailem her zaman fazla içerdi. Çocukken kaybolmuştum, resmimi viski şişesinin üstüne koymuşlardı.

Zamanımı yitirdim, yerimi yitirdim
Gökyüzü mavisinde
Yüzünü aydınlatan bu iki mavi göz
Gökyüzü mavisinde.

Yalnızca kentte değil, kendi içinde de kayboluyordu.

Mesele kaybolmak değil, yolunu tekrar bulamamak.

Geçmişin gölgeleri arasında el yordamıyla yolunuzu kaybedebilirsiniz.

Amaçsızca gezinen ya da yoldan çıkan, kaybolmuş sayılamaz.

Doğru yolu bulmak için kaybolmak gerekir.... Labirent, içine giren kaybolsun ve dolaşsın diye yapılır.

Kendimizi kaybedene kadar kendimizi bulma umudumuz yoktur.

Kaybolmadıkça kendimizi anlamaya başlayamayız.

Acaba benden başka hayattayken kaybolmayı tercih eden birileri var mıdır diye düşündüm. Bir yerlerde vardır herhalde.

Nehirler denizde kayboldukları gibi, erdemler de çıkarda kaybolurlar.

Yanlış yola girdiğinde, hızlandıkça daha da kaybolursun.

Hayat yolunun ortasında kendimi karanlık bir ormanda buldum.

Artık ne yırtılmış bir resim Ne kırılmış bir çerçeve, Çekip giden bir yolcuyu, Bir daha döndüremez geriye, Her şiir bir dünyadır çünkü, Kaybolursun kaybettikçe Ağlayamazsın.

Çölde yolunu şaşıranlar gibi biz şimdi zaman içinde kaybolmuş kimseleriz.