#kalp

İnsanlar artık öyle bir yere gelmişler ki, kalplerinin seslerinin dinlemeye daha doğrusu korkmaya başlamışlar. Çünkü kalplerinin kırılacağından korkuyorlar. Bence sevginin en büyük düşmanı nefret değil, ego ve korkudur. İnsanlar egosunu kaybetmekten korkuyorlar. Korku öyle bir şey ki nefretten daha kötüdür.

Vicdan, kalpsiz arınmaz, akılsız da korunmaz.

İyi bir kafa ve iyi bir kalp, her zaman zorlu bir kombinasyondur.

Müminin kalbi Allah'ın arşıdır.

Kararmasın yeter ki; sol memenin altındaki cevahir!

Istırap denen şey bu, kalbin işte bu sıkılışı, ellerindeki bu soğuk nem olacak! Acaba çok sürer mi?

Tanrı senden O'na armağan edeceğin huzurlu bir yürek dışında başka bir şey istemiyor.

Namaz, üzerilerinde Allah'a şükür borcu bulunan bedenin bütün organlarını çalıştırmayı içeren bir ibadettir. Şunu da ilave etmek gerekir ki namazda insanın bedeninde yaratılış gereği bulunan bütün yetenekleri son noktasına kadar iradî olarak kullanmak, kalbi niyet yoluyla meşgul etmek, azabından endişe edip rahmetini ummak (havf ve reca), hem zihni hem de aklı Allah'ı yüceltmek ve saygı göstermek aracılığıyla uyanık halde tutmak gibi davranışlar bulunmaktadır. Sonuç olarak namaz kılanın her davranışı Allah'ın o noktadaki sınırsız nimetine karşılık olarak bir şükür konumunda bulunur.

Tek yapılması gereken, bize acı verirken diğerlerine yarar getiren kendi içimizdeki bu sinsi duyarlılığı köreltmekti. Ama iyilik dolu bir kalbi katılaştırmak güçtü...

Gözler iki ırmak gibidir, ne görürse düşürür kalbe.

Filmlerde ne gördülerse o var kalplerinde, gazetelerde ne okudularsa o var kalplerinde, göze yakın olan gönle de yakındır.

Dünyayı bırakmaya çalışacağız ama onu sevmeyeceğiz, bizim olmadığını bileceğiz.

Dünyaya meyli olana eczanemizde ilaç yok.

Dünyaya meyl asla olmamalıdır.

Bedeni hastalık belli olur ama ruhi hastalık gizlidir.

Yetkin insanda düşüncenin gücü, iradenin gücü ve kalbin gücü olmalıdır.

Beni sev ya da benden nefret et, ikisi de benim yararıma. Seversen hep kalbinde olurum. Nefret edersen hep aklında.

Orası benim kalbimin arzu ettiği yer, tümü senin sevgin için.

Yaşlanmayan bir ışık üzerinde sessiz bir şarkı söylenmektedir çöken şafakta. Uçmakta olan kuşlar çağırıyor kalbin taşları kıpırdattığı yere.

İki yürek, Bir olarak çarpan iki yürek, Henüz başlıyor hayatlarımız.

Nasıl kafa sayısı kadar düşünce varsa, kalp sayısı kadar da sevgi çeşidi vardır.

Mutluluğu ihtiraslarda değil kendi yüreğinizde arayın. Mutluluğun kaynağı dışımızda değil içimizdedir.

Her zaman kalbimizden gelen ve doğru bulduğumuz sese uymalıyız, çünkü o ses hiçbir zaman yalan söylemez...

Tüm istediğim kalbin durgunluğu, böylece başlayabilirim karanlıkta yolumu bulmaya ve kalbine girmeye.