#itirafçı

Devlete gelmiş, sığınmış olanların anasını babasını öldürüyorlar. Devlet koruyamıyor. Bu çocukları alalım, yetiştirelim. Dağda arazide kullanalım. Her şeyi biliyorlar. Araziyi de yolları da stratejileri de. Öncü olsunlar. Hiçbir şey olmuyorsa psikolojik savaşa sokarsınız karşı tarafı. PKK'dan kaçışlar çoğalır. Elinize gelecek istihbarat çoğalır. Yine bir şey olmadıysa bu çocuklar üstünden propaganda yapılır. Halka götürülür. Konuşturulur. PKK'nın durumu hakkında bilgi verdilir. Marksistlikle alakası olmadığını anlattırılır. Bunlar psikolojik savaştır. Bu çocuklar cezaevinde çürüyor. Çürürken de ailesi katlediliyor.

Marksist, Leninist birçok itirafçı gördüm. Bunlar "Beni kandırdılar, bana şunu teklif ettiler gittim." gibisinden cümleler kurmadılar. "Bir umut PKK'ya katıldım. Sonradan gördüm ki bu ideoloji ile bağlantıları yok. Kaçtım geldim." dediler ve bu adamların hepsiyle iyi anlaşmışımdır. Erkekçe, mertçe söylemiştir ne var ne yok. Bu tip adamlar PKK'ya karşı savaşmaya hazır adamlardır ve gerilla savaşını bilirler. Kullanalım bunları.

Benim sorguladığım adamlarla aramda duygusal bağ vardır. Onlara ağabey gibi olurum. İyi davranırım ve bana her şeyi anlatırlar. Kayıtsız şartsız bana bağlanırlar. Sonra elimizden alınıp cezaevlerine gönderiliyorlar, orada "terörist, köpek" gibi sözlerle karşılaşıp korkutuluyorlar. Bu sefer bir şeyler saklamaya başlıyorlar.

İtirafçılara işkence yapmadım. Yapılmasını da savunmadım. Bir insanı konuşturmak istiyorsanız onun kadar bilgili olmalısınız. Bilmezseniz soramazsınız. Döverek "Konuş!" diyerek konuşturamazsınız. Önce aranızda duygusal bir bağ oluşturmalısınız. Örgütte yapılan "Sizi öldürürler, ailenizi öldürürler, işkence ederler, kazığa oturturlar." algısından kurtarmak zorundasınız. Sonra zaten karşısındaki adama bağlı kalacak ve konuşacaktır.