#insan doğası

İyi bir insan sarrafıyım bu yüzden insanlardan nefret ediyorum.

Bir adamın karakteri hakkında, jelibon yeme şekline bakarak çok şey anlayabilirsiniz.

İnsan geride bıraktıklarını özler, elinin altındakilerden sıkılır, ulaşamadıklarına tutulur.

Saraylarda erkeklere kulübelerde olduğu kadar iyi kalpli olduklarına güvenebilirsiniz.

İnsanın kişiliği, denetleyemediği koşullarca belirleniyordu.

Dünya istekli olanlarla dolu; bazıları çalışmaya istekli geri kalanlar da onları kendi hallerine bırakmaya.

Bize öyle bir güç verin ki, kendimizi başkalarının gördüğü gibi görelim.

İnsan ırkı politik bakımdan iki gruba ayrılır. İnsanların güdülmesini isteyenler, ve böyle bir arzusu olmayanlar.

İnsanları sevmeye ikna etmektense nefret etmeye ikna etmek daha kolay.

Çok geç olana kadar kimse umursamaz.

Sadakatten vazgeçersek, elimizde kaçınılmaz bir şekilde korku ve hırs kalıyor.

Çoğu insan bir şeyin doğru olduğuna veya olmadığına inanmayı sever.

Cömertliği ve fedakarlığı öğretmeye çalışalım, çünkü bencil doğarız.

Doğal seçilim gelecek nesillerdeki cehaleti ortadan kaldırmayacaktır.

En sinir bozucu davranışın ardında bile, anlayış görmek için çırpınan mutsuz bir insan vardır.

İnsanın en miskini sıkıyı görünce düldül oluyor Yarabbi!

Evet, intikam duygusunun yokluğu bir insan için belki iyi alâmet değildir. Fakat ben hayatımın hiçbir çağında böyle bir heyecanın, beni yoklamadığını itiraftan çekinmeyeceğim. Ne yapalım, böyle yaratılmışım. Cüzzamlı yanık acısına ne kadar duygusuzsa, ben de kuyruk acısına öyleyim.

Kanun bana damga vurdu. Namuslu insanların arasından sürüp çıkardı. Bütün sevdiklerimin yabancısı oldum. Bu gece, bu serseriler arasında geçirdiğim iki saat, bana anlaşılmaz bir sükûn ve kuvvet verdi. Acaba ben, sahiden bu âlemin adamı mı oldum? Bilmiyorum. Fakat, muhakkak olan şu ki: insan, kimin yanında yüz karası yoksa, kimin yüzüne çekinmeden bakarsa, kendini ona yakın buluyor...

En güçlü beyinler, en yüce erdemlere olduğu kadar en korkunç ahlâksızlıklara da muktedirdir.

İnsanları kusurları, zaafları, hattâ bütün kötülükleri ile kabul et. İstidadı varsa ıslahına çalış, yoksa haline bırak, kaderini takip etsin.

Aklı başında hiçbir insan savaşı barışa tercih etmez.

Bir adama birkaç dize şiir ver, sonunda kendini varolmuşların Efendisi sansın.

İnsanları hayvanlardan ayıran şeyin ne olduğunu sonunda öğrendim: mali sıkıntıları!

İnsanoğlu merak etmeyi sever ve bu da, bilimin tohumudur.