#inanç

İnsan sevgisine inanıyorum. Yani birisi sana kötü davransa da sen ona iyi davrandığın sürece o kötü davranmaya devam etse de eninde sonunda hatasını anlayıp iyi davranmaya başlıyor.

Dinde herhangi bir gerçek olsaydı, olgun bir zihin için bebek zihninden daha fazla kabul edilebilirdi .

Başka her şeyi tanrılara bırak.

Duyduklarımızdan çok gördüklerimizden daha az ikna oluruz.

Ayrıca şunu da belirtelim: Mısır'da kahramanlara tapılmaz.

İnsanlar kulaklarına gözlerinden daha fazla inanırlar.

Tanrı insanın içindedir.

İnsan bir şeyi yeterince güçlü biçimde isterse, istediği şey gerçekleşiyordu.

İnanç da sevgi de aklın yolunu izlemez.

Dini vecibelerden nadiren şüpheye düşeriz, genelde onları ritüele dönüştürürüz.

Bir sonraki yaşam fikrinin kökeni yoktur.

Küba Devrimi ve Viet Kong bize gösterdiler: bunu yapmak olanaklıdır; kapitalist yayılmanın dev boyutlardaki teknik ve ekonomik gücüne karşı direnebilecek ve bu gücü caydırabilecek bir ahlak, bir irade ve bir inanç vardır.

Karşılarındaki tanrı heykellerine yakarıyorlar, konuşur gibi duvarlarıyla evlerin. Ne tanrılar ne de kahramanlar hakkında bir şey bildikleri var.

İnanç, zihinleştirilmiş hayal gücüdür.

Din her şeyi Tanrı için kullanıyor.

Farklı bir şeyin olabileceğine inanmalısınız. Yapabileceğim diyenler ve yapamayacağım diyenler, ikisi de genellikle haklıdırlar.

Eğer yapamayacağınızı düşünüyorsanız, haklısınız. Yapamazsınız.

Yapabileceğinize de inansanız, haklı çıkarsınız.

Kilisede öğrendiklerinizi günlük hayatın içinde uygulamayacaksaniz neden kiliseye gidiyorsunuz?

Kiliselerin içinde yarattığımız dışında bir cennet yok. Yaşama duyduğumuz öfke dışında bir cehennem yok.

Tanrı beni teselli edemez, çünkü bana istediğim şeyi veremez.

Din, yaptığınız her şeyi, her günün her dakikasında izleyen gökyüzünde yaşayan görünmez bir insan olduğuna insanları gerçekten inandırmıştır. Ve bu görünmez adamın yapmanızı istemediği on maddelik özel bir listesi vardır. Ve eğer bu listedekilerden herhangi birisini yaparsanız, sizi yaşamanız ve acı çekip yanmanız ve boğulmanız ve çığlık atmanız ve sonsuza ve "zamanın sonuna kadar" ağlamanız için göndereceği özel bir yeri vardır, içi ateşle ve dumanla ve yanmayla ve işkenceyle ve ızdırapla doludur... Fakat O sizi sever!

İşin garip, şaşmaya değer yanı, Tanrının gerçekten var olması değil, böyle bir fikrin, Tanrı ihtiyacı fikrinin, insan gibi vahşi, zararlı yaratığın kafasında yer edebilmesi... Bu derece kutsal, duygulandırıcı, yüksek ve insana onur veren bir düşüncedir bu.

Benim İsa'ya inanışım ve itirafım bir çocuğunki gibi değil. Benim şükrettiğim şey bir kuşku ocağına doğmak.