#hayat

Yaşamın dikenlerine düşüyorum! Kan kaybettim!

Sevinç, bir zamanlar kayboldu, acı.

Aşinalığın pusu, varoluşumuzun büyüleyiciliğini gizler.

Hayat, hep bir çelişkilerle baş etme, hep bir karar verme, seçim yapma zorunluluğunda bırakıyor insanı. Çelişkiler bazen gerçekten çok yorucu ve yıpratıcı olabiliyor. Bir karar vermek gerekiyor hayatta ve o kararı her zaman o kadar kolay veremeyebiliriz ama ciddi bir baskı da var. Çelişkili olmama talebi var reel hayatta. Bu çelişkilerden yorulduğumuz an da kendimizi biraz daha emniyette, daha az sorgulanacak, daha az yargılanacak bir alana almaya çalışıyoruz. Ama o emniyetli köşeler de şu açıdan pek emniyetli değil; orada hiçbir iletişiminiz olmadığı için, insanlardan size, sizden insanlara hiçbir akış olmadığı için de bir nevi hayattaki bağışıklık sisteminiz çökebilir. Aslında o yüzden de sadece mecburen değil belki de o gidiş gelişler. Bir şekilde ne kadar tehlikeli görürseniz görün oraya dahil olmanın size getirdiği bir takım konforlar var. Rahatlamalar var, onay alma ihtiyaçları var.

Bütün hayatım boyunca sessizlikte acı çekmeyi öğrendim.

Ok ancak geri çekerek atılır. Hayat seni zorluklarla geri çekiyorsa, seni daha büyük bir şeye fırlatacağı içindir. Nişan almaya devam et.

İnsan fırsatların gelmesini bekler, fırsatlar da insanın gelmesini. Fırsatlar bekler, insanlar bekler. Kazanan hep "mazeret" olur.

Cesur ol, risk al. Hiçbir şey deneyimin yerini tutamaz.

Yaşlanmak, olabilirliğin azalmasıdır.

Bizim için öldürülmüş olacak hiçbir şey yemiyoruz. Birçok şeyden geçtik ve şu an gerçekten 'hayata' değer veriyoruz.

Yaşıyorum ve ölümüm konusundaki dedikodularla ilgilenmiyorum. Ama ölü olsaydım, bunu bilen son kişi olurdum.

Hayatta her zaman sorunlar, eski ve yeni, belirsizlikler ve beklenmedik olasılıklar vardır.

Ve bir kelimenin gücü ile, hayatımı yeniden başlatırım.

Kent de böyle işte. Herhangi bir sorunun yanıtını biliyorum, diye düşündüğün anda, artık sorunun bir anlamının kalmadığını fark edersin.

İnsan olmak ve hayatı hayvanlardan daha az anlamak ne hazin şey.

Mucize beklemeye hiç gerek yok: Alıp verdiğimiz her nefes, bir yaşamak, bir de ölmektir ve bu, hayattaki en hakiki mucizedir.

Hayatımızda öyle bir an vardır ki o anın üstünden yıllar geçse bile, biliriz ki o an, hayatımızın tek bir fotoğrafı olabilecek güçtedir ve aklımızdan asla çıkmaz.

Ayağını yorganına göre uzatmadığın dere boylarında, sana sormadan püsküren nergisler var.

Tercihine teslim olunca bilirsin ki.. Daha uzun olan o yol, manzarası daima güzel olandır.

Zaman bir su gibidir, durmaksızın akar, gider.

Umut, çelikleşmiş hayatın gülen yüzüdür.

Sorumluluk, çile çiçeğidir.

Sebepli sebepsiz korkulara yakanı kaptırma.

“Olsaydım.” kendimizle hesaplaşmanın ikinci adımı ya da bir başka adıdır.