#güven

Bir kişi senden emin değilse, sen de ondan emin olma.

Kendine güvenmeyenlerin asla başkalarına güvenmediği bilinmektedir.

İnsan sadece kendisine ve dinleyicisine güvendiğinde iyi konuşur.

İnsanlara güvenilemeyeceğini zamanla öğrendim.

Eğer bir insan bir başkasına gerçekten ilgi ve yakınlık duyuyorsa, o ilginin gerektirdiği bütün özelliklere sahip olmalıdır: Dürüst olmalı, iyi bir arkadaş olmalı, sorumluluk duygusu taşımalı, sadık ve güvenilir olmalıdır.

Bir başkasını etkilemenin en iyi yolu, o kişiyi hak ve çıkarlarını garanti altına alınmış hissedeceği bir ruh durumuna sokmaktır.

Güven vermek önemlidir. Güven duymak da önemlidir. Ama en önemlisi, Duyulan güveni boşa çıkarmamaktır.

Elli yaşından sonra kimse vücuduna gereğinden fazla güvenmeyi beklemez.

Verilen söz asla bozulmamalıdır.

Kimi zaman içindeki o sessiz sese, uzmanlardan daha fazla güven.

Bir adamı sabah gördüğümde tesadüf olarak kabul ederim, öğlen aynı adamı bir daha görürsem kuşkulanırım. Akşam karşılaştığımızda tereddütsüz silahımı çekip vururum. Tesadüflere inanmam.

O zehir eninde sonunda her zorbanın yüreğine yerleşir: Hiçbir dostuna güvenemez.

Yeminine bakıp insana inanma, insana bakıp yeminine inan.

Dostlarından kuşkulanmak, başa geçenlere özgü bir hastalıktır.

Güvenilir insan her yerde kıymetlidir.

Şimdi beni uçurumdan atsan, düşene kadar aklımdaki tek şey; sırtıma değen ellerin olurdu.

Her hıyarım var diyene tuzlukla koşulur mu?

Yalnız dostluk sarayının çatlağı yoktur ve damı akmaz.

İnsanlara inanmak çok tehlikeli bir şeydir. Ben yıllardır bunu yapmam.

Başarılı insanların çoğu mutsuzdur. Zaten bu yüzden başarıya erişirler. Dünyanın dikkatini çekecek bir başarıya erişerek kendi kendilerine güven vermeye çalışırlar.

Güvenmen gereken tek şey, beynindeki küçük gri hücreler.

Sadakat çok güç bulunur ve bedeli asla ödenmez.

Merhamet, her zaman güvenli bir rehber değildi.

Güvenin ardından daima kuşku gelir.