#gitar

5 sene önce hoşlandığım bir kız ile aynı ortamda bulunmak için gitara yazıldım. O sıralar aklımda hiç şarkı söylemek yoktu. Ailemi zorla ikna edip yazıldım. Heyecanla kursa gittim bir baktım, kız mezun olmuş. Meğer kızın sosyal medyadan 9 ayki gönderilerine bakıyormuşum, haberim yokmuş. 1 ay içinde gitar çaldım ve şarkı söylemeye başladım. Bizim yıl sonu gösterilerimiz oluyordu, onlara katıldım ve herkes sesimi beğendi. Konserler vermeye devam ettim, sosyal medyada paylaşımlar yaptım. Büyük bir kitle yakaladım ve artık başkalarının şarkılarını söylemek yerine, insanlar benim şarkılarımı söylesin dedim. "Gece Gölgenin Ardından Bak" şarkısını çıkarttım ve çok güzel de gidiyor şu an.

2 gitar, davul ve bası hiçbir şey yenemez.

Bazıları rock and roll'un öldüğünü söylüyor ama öyle değil. Hiçbir zaman ölmeyecek çünkü iyi şarkıların modası asla geçmiyor ve rock müzisyenleri henüz iyi müzik yazmayı öğrenmediler. AC/DC'ye bakın, gençliklerindeki kadar güzeller. Veya ZZ-Top, gitar rifflerinin ruhu ve bedeni harekete geçiren büyülü bir yanı var. Hayvan seviyesinde çalışan, her hücreye nüfuz eden ve onunla savaşılamayan bir şey. Yani rock and roll sonsuza kadar mutlu yaşayacak.

Çok gitarım var. Oturup saymadım. Araştırmacı bir kişi olduğum için, her birini, değişik bulduğum özellikleri yüzünden aldım. Yalnız, hepsinin ortak özelliği "çok güzel" olmaları.

Kaliteli olan gitarlar değil, onları kullananlardır.

Birkaç gitar akoru dışında hayatımda değerli olduğunu öğrendiğim her şeyi kadınlardan öğrendim.

Selam! Benim adım George ve ben gitar çalıyorum!

Bir gitar kahramanı olmak için hiçbir zaman bir çaba göstermedim çünkü o kahrolası gitarı çalamıyorum!

Eğer ne zaman öleceğimi bilseydim tanrıdan gitarımı da yanıma vermesini dilerdim.

Gitarı elime aldığımda çok büyük olasılıkla bu konu beliriyor beynimde. Sanki aşkla bir derdim var gibi. Ya da acaba aşk beni kullanarak kendi derdini mi anlatmaya çalışıyor, anlamıyorum.