#felsefe

Ahlakilik, değişen bir şey değildir.

Evren o kadar insan değil ki, insan hakkında çok az düşünce ile yoluna devam ediyor. O sadece bir olay, bir son değil.

Cennetin Krallığı bir yerde değil, bir akıl halindedir.

Yaşam, ölümsüzlüğün çocukluk dönemidir.

Niye ki bu bitmek bilmez yaratılış, Yok olacaksa bir gün her yaratılmış!

Her şey daha önce düşünülmüştür,fakat asıl sorun bunu tekrar düşünebilmektir.

Doğada her şey bir değişimdir, fakat bu değişimin arkasında sonsuzluk yatar.

Başlangıçta eylem vardı.

İnsan, hayvanlar arasında merkezi bir yaratıktır, yani hepsinin özelliklerini en eksiksiz özette birleştiren en mükemmel formdur.

Narin bir meyvenin özlemi, meyvenin kendisinden daha hoştur.

Biz kendi yarattığımız bir dünyada yaşıyoruz.

Gerçek: karşısında insanların birbirleriyle farklı düşüncelere sahip olamayacağı tek şeydir.

Canlı bir varlık olmaktan başka şeyin önemi yoktu.

İnsan kendinden başkasını suçlamamalıydı.

Başarı, bir kısır döngüsüydü.

Yetişkin bir at ya da köpek, ussal kapasitesi ve iletişim yetileri bakımından, bir günlük, bir haftalık, hatta bir aylık bir bebekle kıyaslanamayacak kadar gelişmiştir. Kaldı ki öyle olmadığını farz edelim, bunun ne önemi olurdu? Asıl soru, ‘akıl yürütebiliyorlar mı’ ya da ‘konuşabiliyorlar mı’ değil, “acı çekebiliyorlar mı’ sorusudur.

Yanlış sonsuz şekillere girebilir, doğru ise yalnız bir türlü olabilir.

İnsanın özgürlüğü; istediği her şeyi yapabilmesinde değil, istemediği hiçbir şeyi yapmak zorunda olmamasındadır.

En mutlu kişi en az acı çekendir; en zavallı kişi ise en az mutluluk hissedendir.

Soru sormak zannedildiği kadar kolay bir hüner değildir.

Ben yalnızca yürürken düşünebilirim. Durduğumda düşüncelerim de durur; benim kafam bacaklarımla hareket eder.

Ben ne hükümdarım ne kanun koyan; zaten böyle olduğu içindir ki, siyaset hakkında yazı yazıyorum. Hükümdar veya kanun koyan olsaydım, yapılması gerekeni söyleyerek zamanımı kaybetmez ya yapar, ya susardım.

İnsana yapılacak en büyük kötülük, onu bir umudun içine hapsetmektir...

Postmodernizm modernizmin sonunda değil doğuşundadır ve bu durum süreklidir.