#edep

Selamın yetmiş hasenesi(sevabı) vardır; altmış dokuzu selam verene, biri ise selamın cevabını alan kimseyedir.

Evvel selam, sonra kelam. Selam vermedikçe hiçbir kimseye konuşma müsaadesi vermeyin.

Konuşurken bağırıp çağırma. Lüzumsuz yere sesini yükseltme. Sakin ve ağırbaşlı ol.

Biri arkandan çağırınca ona kulak verme. Çünkü arkalarından ancak hayvanlar çağrılır.

Ancak ağırbaşlı bir şekilde yürü, hoppa ve kaypak olma.

Yol ortasında oturma, yok illâ da oturacaksan hiç olmazsa mescidlerde otur.

Sokaklarda, mescidlerde yiyip içme. Yol kenarlarındaki çeşme ve sulardan su içme.

Olgunluğa erişmemiş yeni yetişmelerle çok konuşma, senli benli olma.

Avam arasında ne gül, ne de tebessüm et, yılışık olma.

Avamın (sıradan seviyesiz ve bilgisiz insanların) arasında, sorulmadan rastgele konuşma.

Kardeşine gizlide öğüt veren onu süslemiş, açıkta (halkın önündü) öğüt veren de onu kötülemiştir.

Mahzun bir şahsın yanında, sevinçli olduğunu göstermek edepsizlik sayılır.

Abdestli olduğunda haddini aşan, abdestini bozan kimse gibidir.

Yanından geçtiğin herkese selam vermen ve mecliste makamından aşağıda oturman tevazudandır.

Mârifet ehlinin ilk makamı edeptir.

Her kişiyi, üç yüz altmış melek korur. Bunca melek arasında kendini yalnız sanıp edepsizlik (ahlâksızlık) edersin de sen, kendin gibi kişi yanında edepsizlik etmezsin. Hani senin meleklere inandığın.

Eline, beline, diline sahip ol.

Allahü teâlânın her yaptığımızı her düşündüğümüzü bildiğini unutmamalıyız. İnsanlar birbirinin dışını görür. Allahü teâlâ ise hem dışını hem içini görür. Bunu bilen bir kimsenin işleri ve düşünceleri edepli olur.

Edepten mahrum bırakılan kimse, bütün hayırlardan mahrum bırakılmış olur.

İlim öğrenmek isteyen kimsenin vakarlı ve Allah-u Teâlâ’dan korkması lazımdır. İlim çok rivayet etmek değildir. İlim bir nurdur. Allah-u Teâlâ bu nuru sevdiği mümin kullarının kalbine koyar.

Büyük bir günde beklemeye tahammül için, ya hayır söyleyiniz veya kötü söylemeyip susunuz.

Talibin ilim elde etmek için zeka'ya, irfan sahibi olmak için edeb'e ihtiyacı vardır. Çünkü zeka cehalet'e, edeb gaflet'e mani olur.

Bir varmış bir yokmuş / Masal gibi sanki / Hem lâ hem illâ imiş / Hakikat / Önce yok demeyi bilmekmiş / Edeb / Anladım bezm-i elestin sırrını / Benim ilk günahımmış illâ, / Lâ benim son günahım!

Zavallı, iffeti yozlaşmış, edepten yoksun