#doğuştan

Sanatçı doğuluyor, sanatçı olunmuyor.

Kötü insanların içlerindeki kötülük, bir yılanın zehirli dişlerinin ve zehir torbasının ona doğuştan verili olması gibidir. Kötülük insana doğuştan verilmiştir.

İzmirli olmak dişi olmaktır doğuştan!

Yani bir insan çirkin, kısa boylu ya da zayıf diye öfkemize maruz kalmaz. Çünkü bu türden özelliklerin doğuştan geldikleri ve tesadüfi olarak bizde olduğunu biliriz.

Eğer bir insanın doğuştan bazı eksikleri varsa, o insana öfkelenmeyiz.

Bütün çocuklar ateisttir, tanrı fikri onlarda yoktur.

Zekâ elde edilen bir şey değildir, o doğuştandır, o öze aittir, o hayatın yapıtaşıdır.

Hepimiz deli doğarız. Bazılarımız öyle kalır.

Cesaret öğrenilmediği gibi unutulmaz da.

İnsan ne sofu doğar ne dinci.

İçinizde sanatçılık yoksa ne yaparsanız yapın olamazsınız.

Sonuçta zeka, ameliyatla artırılabilen bir şey değildi.

Üstün niteliklerle doğmuş olmanın en gerçek belirtisi, kıskançlık duygusundan yoksun doğmuş olmaktır.

İnsan sonradan Stoacı olur ama doğuştan Epikürcüdür.

Zekâ elde edilen bir şey değildir, o doğuştandır, o öze aittir, o hayatın yapıtaşıdır.

Sanat sahasında, yalnızca öğrenmek söz konusu değildir. Her şey, daha çocuk dünyaya geldiği zaman, ondan gizli ve saklı olarak zaten vardır. Bu Tanrı vergisi, doğal yeteneklerin geliştirilmesi nispetinde daha da çok artabilir. Anne ile babanın yerleri ile servetlerinin bu konuda hiçbir rolü yoktur. Yani deha sosyal durumdan, hatta servetten ayrıdır. En büyük ve en meşhur sanatkârların, fakir ailelerde yetişmiş olmaları ender görülen bir şey değildir. Küçük köylü çocuklarının çoğu, meşhur birer dahi olmuştur.

Beceri ve yetenek eğitimin bir ürünü değildir. Bu yetenek kişide doğuştan vardır. Yani bu Tanrı'nın bir lütfudur.