#bireysellik

Bir baba çocuğuna burnunu, gözlerini hatta aklını miras bırakabilir, ama ruhunu veremez; ruh her insanda yenidir.

Zevk alacağın bir şeyi yapmak için önce başkalarının iznini gereksiniyorsan, gerçekten aptalın birisin derim.

Her insanın yaşamı, onu kendine götüren bir yoldur, bir yol denemesi, bir yol taslağıdır.

Cesaretli ve karakterli insanlar her zaman diğer insanlara tuhaf geliyor.

Bir erkeğin asıl mesleği kendine giden yolu bulmaktır.

Yalnızlık bağımsızlıktır.

Ölüm, kendi zamanında, kendi tarzında gelir. Ölüm, onu yaşayan birey kadar benzersizdir.

Kalabalık içinde yaşamak zorunda kalabilirsin ama onun gibi yaşamak zorunda değilsin.

Çılgın bir dünyaya adapte olmanın hiçbir kurtuluşu yoktur.

Hayattan hiç bir beklentim yok: sadece ben varım, akşamın çıplak bıraktığı, bir çığlık gibi göğe yükselen ben.

Düşünmek gerek, ama başkalarının aklıyla değil, kendi aklınla düşüneceksin.

Amerikan Devleti'nin bize emrettiği ve öğrettiği gibi hissetmiyorum. Bakın söylüyorum. Benim aklım öyle çalışmıyor. Bir moron gibi yaptığım bir şey var adı: Düşünmek. Kendi görüşlerimi de oluşturmayı sevdiğim için pek iyi bir Amerikalı değilim. Bana söylendiği anda yere yuvarlanmıyorum. Ne yazık ki çoğu Amerikalı emir verildiği anda yere yuvarlanır. Ben böyle değilim. Hayatımda uyduğum kesin kurallarım var. Birinci kuralım: Devletin bana söylediği hiçbir şeye inanmamak. Hiçbir şeye.

Bırakın da kendi doruklarımda yaşayayım.

Ben dünyaya birileri beni bir şeylere zorlasın diye gelmedim. Kendi üslubumla nefes alacağım.

Bir bitki kendi doğasına uygun biçimde yaşayamazsa ölür, bir insan da öyle!

İtaatsizlik özgürlüğün gerçek temelidir. İtaat edenler sadece kölelerdir.

Hayatta en kuvvetli insan, en uzun süre yalnız kalabilendir.

Bir süre sonra insan sadece kendini düşünmeye başlıyor.

Dünyada en güçlü insan en yalnız durandır.

Bizim hayallerimiz vardı, içinde tek başına yaşadığımız. Bizim acılarımız vardı, kalbimizde tek başına çektiğimiz. Bizim ölümlerimiz vardı, tek başına ve yakışıklı. Hayallerimiz, acılarımız ve ölümümüz hepsi tek başına, hepsi yalnız.

İnsan tek başına hayal eder, tek başına acı çeker, tek başına ölür.

İç yaşamı olmayan bir insan da çevresinin kölesidir.

Demek ki artık kendimiz olmaktan çıktığımız noktada taklit edilebilir olmaya başlıyoruz.

Dünya işlerindeki payım sınırlı olabilir, ama değerlidir.