#benlik

Yolda, okulda, işte, başkaları ile birlikte taşıdığımız kendimiz…

Bize ağır gelen kendimizdir.

Formlar, benlik/ruh değildir; algılama benlik değildir, kavrayışlar benlik değildir, mental oluşumlar ve hisler de "ben" değildir, hiçbiri "ben"/"ruh" değildir, bunların hepsi değişime tabiidir ve kalıcı değildir.

Tanrım, ben ben olmadığım için memnunum.

Bir maske taktığını fark ettiğin anda, o maske düşmeye başlamıştır zaten.

Bir ben var ki benim içimde benden öte benden ziyade.

Arkadaş insanın ikinci benliğidir.

Dilde söylenmesi ve yerinde kullanılması en güç kelime ben’dir.

Çünkü 'kendi'yi aramak ona inanmak onu bulmak için girişilecek en ufak bir çaba, onu anında daha da uzağa itecektir.

Beni, uzaydaki bir deriyle, zamanın içindeki doğum ve ölümle sınırlı olduğuma ikna eden yalnızca düzendir!

İnsanın kendisi zaten, keşfedebileceği herhangi bir düşünceden daha büyüktür.

Kendi içimde öncesizden sonsuza sürüp giden bir şeyin varlığını fark ettim.

Kendini tanımlamaya çalışmak, kendi dişini ısırmaya çalışmaya benzer.

Düşünür, düşüncesinden başka bir forma sahip değildir. Kaçış yok.

İnsan zihni, kendinden kaçma ve kendini yakalama girdabındadır.

Farkında olduğum şeylerin toplamından başka benliğim yok.

Özgün bir benlik, başkalarından etkilenmeden tutarlı olabilmekle edinilir.

İnsanoğu kendi başına kendisi hakkında dürüst olamaz. Kendileri hakkında, süslemeler yapmaksızın konuşamaz.

En iyisi düşünmemekti. Kaçmaktı. Kendi içime kaçmak. Fakat bir içim var mıydı? Hatta ben var mıydım? Ben dediğim şey; bir yığın ihtiyaç, azap ve korku idi.

En büyük meselemiz budur; mazi ile nerede ve nasıl bağlanacağız, hepimiz bir şuur ve benlik buhranının çocuklarıyız, hepimiz Hamlet'ten daha keskin bir "olmak veya olmamak" davası içinde yaşıyoruz. Onu benimsedikçe hayatımıza ve eserimize daha yakından sahip olacağız. Belki de sadece aramak ve bütün kapıları çalmak kafidir.

Kendine bir ağırlık veren kimsenin hiçbir ağırlığı yoktur.