#askerlik

Biz mücâhid kulunuz terk iderüz cân u seri Pâdişâhum ne diyem sonra duyarsın haberi

POUM milisine 1936 yılı sonunda katıldım. Bir başkasına değil de bu milise katılmamın başlıca nedenleri şunlardı: İspanya’ya gitmeye gazete makalelerim için malzeme toplayabilmek amacıyla niyetlenmiştim. Bunun yanı sıra, eğer çarpışmaya değer gibi görünürse, belki de savaşırım diye muğlâk bir düşünce de vardı kafamda. Ne var ki hastalıklı bünyem ve nispeten az sayılabilecek askeri tecrübem hesaba katıldığında, savaşmak hususunda pek bir kuşkuluydum.

Tabii ki fiili hareketi yapan gençlerdir. Bir Süvari atını nereye saklasın, bir teğmen tankını nereye saklasın? Tank çuvala sığmaz. Onlara bu yolu gösteren biziz. Bizi asın, bu çocuklara yazık etmeyin.

Alman askerleri dünyayı etkiledi, Ancak İtalyan Bersaglieri Alman askerlerini etkiledi.

Düşük çene, gemi batırır.

Savaşa hazırlanırken her zaman planların yararsız olduğunu, ancak planlamanın vazgeçilmez olduğunu gördüm.

Revir nedir biliyor musun? Tıbbın geldiği son nokta. Hatta tıbbı geçiyorsun, ileride camiinin karşısında.

Yalnız tabura dönünce bunu denemeyin sakın! "Bu şişeyi tam doldurana bir tane Ferrari veriyorlar"... öyle bir şey yok!

Savaş bir tehlike alanıdır.

Davada iddia edildiği gibi ‘bakaya’ değil, vicdanî retçiyim.

Bir yurttaşın ve bir askerin fonksiyonları birbirinden ayrılamaz.

Zorunlu askerliğe karşıyız, çünkü enternasyonalistiz, anti-militaristiz ve kapitalist hükümetler tarafından çıkarılan tüm savaşlara karşıyız.

Ben bu orduyu yedek subaylarla da idare ederim!