#ahlak

Yalanın faydası bir defa içindir, gerçeğin faydası ise sonsuz ve ölümsüz.

Açıkça nefret etmek, gerçek düşüncenin gizlenmesinden daha soylu bir davranıştır.

İnsanlar erdemi övüyorlar, ama ondan nefret ediyorlar, ondan kaçıyorlar.

Suçlamamız gereken insan doğası değil, onu saptıran aşağılayıcı kurallar.

Adaletsizlik, yalan tanıklık ve ihanette kalıcı bir güç bulunması olası değildir.

Bütün bu dünyada doğru yaşamdan ayrılabilecek gerçek bir mükemmellik yoktur.

Gerek ahlâk güzelliği gerek doğal güzellik algılanmaktan ziyade hissedilir.

Sana nasıl davranmalarını istersen, sen de başkalarına öyle davran. Fakat, ilk iyi davranışı sen yap.

Öldürmenin bazen gerekli olduğunu biliyoruz, sezgilerimiz bize bu yüzden bir insanı öldürmekle bir karıncayı öldürmenin büyüklüğü arasında bir fark olduğunu söylüyor. Çok az insan bir insanın hayatta kalmak adına bir hayvanı öldürme hakkını sorgular. Aslında, insanlar sürekli öldürmek zorunda. Vücutlarımız durmaksızın bakteri ve virüsleri öldürüyor. Yürürken ayaklarımızın altında kalan bitkileri öldürüyoruz. Öldürmek bütün hayat çemberinin ciddi bir parçası. Ama bir virüsü öldürmek bir ineği öldürmekle aynı ahlâki büyüklüğe sahip değil.

İnsan yalnızca başkalarına zarar verecek şeylerden korkmalı; bunun dışında korkuya yer olmamalı.

Cehennemin en karanlık yerleri, Ahlak Krizi Zamanlarında tarafsız kalanlara ayrılmıştır.

İyi Olan, İyiliği Anladığı Kadar İyidir.

Din adamlarının dünyasına baktığımız zaman, fakirlere yardım etmede, hastalara deva koşturmada, iyi işler yapmada kat kat fazla çaba ortaya koyanları görüyorsak, bu kişiler büyük ihtimalle gizli ateistlerdir ve ikiyüzlülüklerinin kefaretini ödemeye çalışıyorlardır.

Din, çoğu insan için ahlaki viagra gibidir.

Özgürlük sadece vicdanın yakınlığı ile kendini gösterebilir.

Sevginin ne olduğunu anlıyorum ve bu bir daha asla Hıristiyan olamama nedenlerinden biri. Aşk kendini inkar değildir. Aşk kan ve ıstırap değildir. Aşk oğlunu kendi özelliğinizi yatıştırmak için öldürmüyor. Sevgi nefret ya da gazabı değildir, milyarlarca insanı eziyete boyun eğdirir, çünkü egonuzu kızdırırlar ya da kurallarına uymazlar. Sevgi itaat, uygunluk veya teslimiyet değildir. Otorite, ceza veya ödüle bağlı sahte bir aşktır. Gerçek aşk, sağlıklı, korkusuz bir insan tarafından özgürce verilen saygı ve hayranlık, merhamet ve nezakettir.

Evrensel ahlaki dürtü yoktur” ve tüm etik sistemler aynı fikirde değildir. Çok eşlilik, insan kurbanı, intihar, yamyamlık (Eucharist), karısı döverek, kendini yaralama, ayak bağlama, önleyici savaş, mahkumların işkence, sünnet, kadın cinsel organı yok etme, ırkçılık, cinsiyetçilik, cezalandırıcı amputasyon, hadım etme ve ensest mükemmel “ahlaki” belirli kültürlerde. Tanrı kafam karıştı mı?

Hangi ülkede yaşıyorsanız, gerçek zararı yerine“ ihtişam ”temelli yasalar tehlikelidir. Ulusun ihtişamı, ya da monarşinin görkemini, ya da üstün ırkın ihtişamı ya da kilisenin görkemi, korkunç savaşların ve yasal olarak onaylanmış ayrımcılığın sebebidir. Sadece bu yücelikleri temel alan yasalar ahlaki olarak reddedilmelidir. Gereksiz yere zarara sebep olurlar.

Eski Ahit'in Tanrısı tartışmasız tüm kurgunun en tatsız karakteridir: kıskanç ve onunla gurur duymak; küçük, adaletsiz, affetmez kontrol-ucube; kindar, kana susamış bir etnik temizleyici; Misoginistik, homofobik, ırkçı, infantisidal, soykırım, filicidal, haşere, megalomanyak, sadomazoşist, kaprisli olarak kötü niyetli kabadayı.

Ahlak ahlakı şöyle özetlenebilir: içgüdüyü, kanunu ve sebebi rehber olarak kullanmak, zararı en aza indirgeme niyetiyle hareket etmeye çalışmak.

Musa'nın yasası olmadan "hepimiz küçük tanrılar gibi dolaşırdık, hırsızlığımız kırıldığında kanı çalar, tecavüz edip kan dökebilir miyiz?

İnsanlar inançlarına değil, eylemlerine göre yargılanmalıdır. Eylemler inançtan daha yüksek sesle konuşur.

Başkalarının gözünden bakarak kendini göremeyen din, hayatta kalmayı hak etmiyor.

Halk için gerçek bir afyon, ölümden sonra hiçliğe olan inançtır - ihanetlerimiz, açgözlülüğümüz, korkaklığımız, cinayetlerimiz için yargılanmayacağını düşünmenin büyük tesellisi.