Yunus Emre

Eyledim, Halep ile Şam'ı ilmi talep Meğer ilim hiç imiş, illa edep illa edep.

Edebim el vermez edepsizlik edene, Susmak en güzel cevap edebi elden gidene.

Ey hayat ırmağından su içenler! Gelin soralım canlara ki güzelliği ne oldu da gidiyor. Ben hep seninim diyordu, şimdi neyi buldu da gidiyor?

Ete kemiğe büründü, Yunus deyu göründü.

Eğer, ilerde bir gün “keşke” demek istemiyorsan, 3 şeyi doğru seç! Eşini, işini, arkadaşını.

Eğer bir mümin’in kalbin kırarsan hakka eylediğin secde değildir.

Eğer aşkı sever isen can olasın. Kamu derdine hem derman olasın.

Dört kitabın manasını okudum tahsil ettim. Aşka gelince gördüm, bir uzun hece imiş.

Dervişlik dedikleri, hırka ile taç değil. Gönlün derviş eyleyen hırkaya muhtaç değil.

Dervişlik baştadır, tacda değil. Kızdırmak oddadır, sacda değil.

Derviş Yunus sana söyleme derler, Ya ben öleyim mi söylemeyince.

Derdi dünya olanın, dünya kadar derdi olurmuş.

Dağlar nice yüksek ise yol onun üstünden geçer.

Dağa düşer kül eyler, gönüllere yol eyler, sultanları kul eyler, hikmetli nesnedir aşk.

Çok mal haramsız, çok söz yalansız olmaz.

Çalab'ın dünyasında Yüz bin dürlü sevgi var; Biri Rahmân-ı Rahîm Biri şeytan-ı racîm.

Cümleler doğrudur sen doğru isen, Doğruluk bulunmaz sen eğri isen.

Cennet cennet dedikleri, 3 köşkle birkaç huri. İsteyene ver onları, bana seni gerek seni...

Bu dünyaya inanma, vefasın bulam sanma. Ömrün veren ziyana, çoğu pişman içinde.

Bir kez gönül yıktın ise, Bu kıldığın namaz değil. Yetmiş iki millet dahi Elin ‘yüzün’ yumaz değil.

Bir bahçeye giremezsen, durup seyran eyleme. Bir gönül yapamazsan, yıkıp viran eyleme.

Bir avuç toprak, biraz da su'yum ben, neyimle övüneyim, işte buyum ben.

Benlik davasını bırak muhabbetten olma ırak, sevgi ile dolsun yürek hoşgörülü olmaya bak.

Benim uçmak neme gerek, hergiz gözüm ona bakmaz.