Theodor Adorno

Bugün inceliğin bireydeki sahici ilkesi, hakkında konuşmayı sahiden reddettiği şeyde saklıdır.

Ortaçağ'da olduğu gibi bugün de krala doğruyu söyleyebilecek tek insan sarayın budalasıdır.

Bu dünyada mutlu olmanın tek yolu vardır: Başkalarını olabildiğince mutlu kılmaya çalışmak.

Gerçeklik için geçerli olan mutluluk için de geçerlidir: Kişi ona sahip olmaz, onun içinde olur.

Geleneksel hayvanat bahçeleri, on dokuzuncu yüzyılın sömürgeci emperyalizminin ürünüdür.

Sanat daha önce yapılmamış olanı ister, fakat sanatın olduğu her şey daha önce yapılmıştı.

Çocuğun başını ve hayvanın sırtını kayıtsızca okşamanın anlamı şudur: Bu el yok edebilir.

İnsanın doğal çöküşünü bugün toplumsal ilerlemeden ayrı düşünmek mümkün değildir.

Düşünce kendini düşünmeyi unuturken aynı zamanda kendi bekçisi haline de gelmiştir.

Alçaklığın cisimleşmiş hali olan adam, kendini adaletsizliğin kurbanı olarak gösterir.

Günümüzde insanın evindeyken kendini evinde hissetmemesi bir ahlak sorunudur.

Yakın geçmiş her zaman felaketlerden artakalmış bir yıkıntı olarak görünür bize.

Artık bir vatanı olmayan bir adam icin, yazmak yaşamak için bir yer haline gelir.

Teknoloji hareketleri kesin ve acımasız yapıyor. Bununla birlikte insanları da.

Düşünceye kalan tek kavrayış, kavranmaz olan karşısında duyulan dehşettir.

İyi niyetliler, ahlaki sofuluk adına hareket ederken yok edicilere dönüşürler.

Gerçeğin yalan, yalanın da gerçek gibi göründüğü bir dönemeçteyiz şimdi.

Düşünceyi sevmemek çok geçmeden düşünmeyi becerememeye dönüşür.

Özgür olamayışın ortasında özgürlük benzeri bir şeyi dile getirir sanat.

Yalanların uzun bacakları vardır: Kendi zamanlarının önünde giderler.

İnsan düşünmeye başladığında artık etrafa körü körüne saldırmaz.

Sonunda, yazara kendi yazılarında bile yaşanacak yer kalmamıştır.

Kendi kendini bile anlamayan düşünceler, sadece onlar gerçektir.

Kendi huzursuz vicdanı bile yardım edemiyor kültür endüstrisine.