Oyhan Hasan Bıldırki

Zaman bir su gibidir, durmaksızın akar, gider.

Yalan, ağzımızdaki küfür, gönlümüzdeki kirdir.

Vatana olan bağlılığımızı zayıflatan duygulara yakamızı kaptırdığımız gün, göğün bütün yıldızları başımıza yağar.

Vatan, kutsal bir ocaktır. Ocakları tüttürebildiğimiz nice zamanlarda, hürriyetin de, bayrağın da sahibi oluruz.

Törpülenen akıl, daha keskin olur, umutsuzluk mağaralarına düşmez.

Uzayın bilinmezlerine ulaşmak, "bilgi çağında devrim yapmak" için, sadece uygar olmak yeter.

Umut, çelikleşmiş hayatın gülen yüzüdür.

Umut, altın bir kuş olmalı, yaşamak için yakalamak istediğimiz.

Sözün tapusu, yazı.

Sözün hası, altın değerinde olanı, kısa kesilenidir.

Sorumluluk, çile çiçeğidir.

Sevgi dolu bir yüreğin sahibi olduğumuz gün, güneşi bile fethedebiliriz.

Sebepli sebepsiz korkulara yakanı kaptırma.

Şiir, bizim insan yanımız.

“Olsaydım.” kendimizle hesaplaşmanın ikinci adımı ya da bir başka adıdır.

Okumak, aydınlık ufuklarla kucaklaşmak demektir.

Okudukça, yüce dağların üstünden aşan yolları öğrendim.

Meyvelerinden soyunan “bilgi ağacı”, gelen her yeni dönemde, daha çok meyve döker.

Mertlik duygusunun boş bıraktığı bahçelerde, kalleşlikler, çirkinlikler, kötülükler boy atar, yaşamanın tadı kaçar.

Merak, bütün şaheserlerin doğumunu hazırlayan ilk sancıdır.

Merak, altın bir penceredir. O pencereden içeriye kim girmek istemez?

Mecnun’un kederi kaderimiz olsa, isyan ederdik.

Kitap, her şeydir... Dosttur, sırdaştır, kocaman bir dünyadır.

Kıskançlık, süvarisini bir bulabilirse, uygarlık yolunun bütün düğümleri tek tek açılmaz mı?