Mithat Bereket

Savaş muhabirlerinin takıntıları, uğurları vardır. Sudan’da Zulu kabilesiyle üç ay yaşadım. Bana fil kuyruğundan yapılan bir bilezik hediye etmişlerdi. ‘Bu seni koruyacak,’ dediler. Kolumdan hiç çıkarmadım. Yıllar sonra Güney Afrika’da beyazlarla siyahlar arasında bir çatışmanın ortasında kaldım. Herkes bir yerlere kaçtı. Dondum kaldım. Ayağımın ucuna bomba düştü. Patlamadı. O bombayı hâlâ saklıyorum.

Her gün aynı saatte ekran karşında olmanın benim hızımı keseceğine inanmıyorum. Çünkü dünya artık çok küçüldü. Size bir örnek vereyim: Öyle günlerimiz oluyor ki, bir keresinde sabah Pakistan’da Benazir Butto ile görüştüm, aynı gün akşam kendimi Filistin’den Ramallah’taki çatışmaları bildirirken buldum. Bu yayından sadece birkaç saat sonra ise o zaman İsrail’in Dışişleri Bakanı olan Şimon Peres’le röportaj yaptım. Formatımı da zaten bunun üzerine kurdum. Anlayacağınız Bereket seyyahlığa devam ediyor.

Mehmet Ali Birand hocam ile sık sık görüşürüz. Şimdi herkes "Birand'ın yerine geldi, onun işini yapacak" diyor. Bu karşılaştırmaya gülüyorum sadece. Ben Birand'ın öğrencisiyim ama taklidi değilim. Saat 5'te ben Anahtar'ı, o Manşet'i yapıyordu ve inanır mısınız en keyif aldığımız rekabetlerden biriydi. Beni arar, "Bugün bana 3 gol attın, tebrik ederim" derdi, faks çekerdi.