Max Stirner

Devlet efendilik ve kölelik olmadan düşünülemez; Çünkü devlet içerdiklerinin hepsinin efendisi olmayı amaçlar.

Gündelik deneyimler göstermiştir ki, akıl bir konudan vazgeçse de, yürek yıllar boyu onun için çırpınır durur.

Ancak otoritenin etkisi dışında kalan, her tür bilginin yanlış olabileceğini düşünen beyinler yaratıcı olabilir.

Devletin amacı her zaman aynıdır: bireyi sınırlandırmak, emri altına almak, uysallaştırıp boyun eğdirmek.

Büyükler neden büyüktür, bilir misiniz? Biz, dizlerimizin üstüne çökmüşüz de ondan. Artık kalkalım!

Ben kimseden hak talep etmiyorum. Bu yüzden kimsenin hakkını kabul etmem gerekmez.

Bağımsızlık, tam bağımsızlıktan başkası olamaz. kısmi bağımsızlık, bağımsızlık değildir.

Geleceğin adamları henüz kaçırmadığımız birçok özgürlüğe karşı mücadele edecekler.

Diğerleriyle aranızda tek bir bağlantı dahi varsa, nasıl hakikâten biricik olabilirsiniz?

İnsan kişiliği zedelendikten sonra, bütün dünya onun olsa ele geçirse, neye yarar?

Haklı ya da haksız olduğumu yargılayan benim, benden başka bir yargıç yoktur.

Eğer sen geçmişe bağlı kaldıysan, dün saçmaladığın için bugün de saçmalarsın.

Devlet benim kısıtlanmamın, sınırlanmamın, köleliğimin somut görünümüdür.

Devlet, emeğin köleliği üzerine oturur. Emek, özgür olduğu anda devlet çöker.

Hiçbir şey, önünde, kendimi alçaltmamı gerektirecek bir yücelikte değildir!

Efendi kölenin yarrattığı bir şeydir. İtaat sona ererse, efendilikte sona erer.

Dindarlık, kendini inkarla başlar ve eksiksiz tam bir eleştiriyle son bulur.

Özgürlüğüm, ancak benim kudretim olduğu zaman tamamlanmış olur.

Boyun eğmenin bittiği yerde efendilik de, egemenlik de sona erer.

Ancak yarısını başarmış olduğumuz bir işi tamamına erdirmeliyiz.

Dünyanın itibarı bozulmuştur, zira Biz ondan üstünüz ,biz tin’ iz.

Egoizmin en yalın biçimi de biricik olmak, “tek başına olmak”tır.

Devlet, kendi şiddetine hukuk bireyinkine ise, “suç” adını verir.

Sen gerçeği ararken, hayalin neyi özlemekteydi ki? Efendini!