Marquis de Sade

Doğa, zevklerimizi kınıyor olsaydı, bizde bu zevkleri uyandırmazdı.

Sizin tanrınız oğlunu çarmıha gerdiyse; kim bilir bana ne yapar?

Tanrı fikri, insanoğlunun affedemeyeceğim yegane hatasıdır.

Bir hayvanı öldürmek de bir insanı öldürmek kadar kötüdür.

Zayıflığın özü, güce maruz kalmak ya da güçten korkmaktır.

Zenginlerin katılığı yoksulların namussuzluklarını haklı kılar.

Elinde bir kalem varsa olağanüstü şeyler yaşayabiliyorsun.

Kibrin önyargıları kadar saçma bir şey ne yazık ki yoktur.

Farklılık yalnızca bizim önyargılı kibrimizde mevcuttur.

Yapraktan korkan ormanda gezintiye çıkmamalıdır...

Davranışın senin basitliğine kurulmuş bir tuzaktır.

Her çağ açık ve kesin biçimde felsefesinde görülür.

Sefalet içinde ölürüm de erdeme ihanet etmem.

Şehvet söz konusu olduğunda, her şey fısıltıdır.

Ahlaksızlığı bilmeden ahlakı belirleyemezsiniz.

Ah o tutkuların yarattığı uğursuz körlük . . .

Hayal gücü düzenin düşmanıdır.

Hakim olmama izin vermediği bir tercihin sonucunda beni cezalandırıyor. Beni sırf cezalandırmanın zevkine varabilmek için yaratmış gibi gözüküyor.

Ah Tanrım! dedi, zavallı kız kendi kendine. Bu dünyada attığım ilk adımlar acılarla mı dolu olmalı? Bu kadın bir zamanlar severdi beni, bugün neden geri çeviriyor? Ne yazık? Öksüz ve Yoksulum...

İndirin batıl inanç ağacına son darbeyi; dalları budamakla yetinmeyin: etkileri bu kadar bulaşıcı olan bir bitkiyi tamamen kökünden söküp atın!

İnsanlar öylesine kör olmuştu ki, bir kadın ahlaksızlığını ne kadar ortaya koyarsa listesine girmek isteyen de o kadar çok olurdu. Değersizliğin ve yozlaşmışlığın ölçüsü, onun için sergilenmeye cesaret edilen duygularla ölçülür olmuştu.

Bir filozof olarak önüne koyduğu başlıca hedef, insanları, bir sürünün parçaları haline getiren, uyuşturan, güdükleştiren tüm inançları, kurumları birer birer çökertmektir.

İşte, çalışmalarımıza yön verecek olan duygular bunlardır ve okuyuculardan, bu unsurları göz önünde bulundurarak, yarattığımız karakterlerin ağzından dökülecek yanlış sözler ve gerçeğe duyduğumuz aşk nedeniyle göz önüne serme zorunluluğu duyumsadığımız, biraz fazla rahatsız edici durumlar için hoşgörü istiyoruz.

Ama felaketlerle dolu bir tablodan bir iyilik doğacaksa, bunları sunuyor olmaktan pişmanlık duyulabilir mi?