Ludwig Andreas Feuerbach

En temel görevimiz artık yerine getirilmiş oldu. Tanrı’nın dünyaüstü, doğaüstü ve insanüstü doğasını, temel öğeleri olan insan doğasının öğelerine indirgedik. Analiz sürecimiz bizi yine başladığımız noktaya getirdi. Dinin başlangıcı, ortası ve sonu İnsandır.

Yetkin insanda düşüncenin gücü, iradenin gücü ve kalbin gücü olmalıdır.

En yüce ve en derin sevgi, anne sevgisidir.

Kutsal Kitap’ta yazdığı gibi, Tanrı insanı tasarlayıp yaratmadı. Hıristiyanlığın esaslarında gösterdiğim gibi, insan Tanrı’yı tasarlayıp yaratmıştır.

İnsan dinin başlangıcı, insan dinin ortası ve insan dinin sonudur.

Hiçbir şey olmamak ve hiçbir şeyi sevmemek, aynı şeylerdir.

Felsefel dizgenin tarihi mantığın bir resimler galerisidir.

Dogma, apaçık ki, düşünme yasağından başka bir şey değildir.

Din insan zihninin bir rüyasıdır.

İlk filozoflar gökbilimcilerdi. Gökyüzü insana hatırlatır ki... o sadece hareket etmeye değil ama aynı zamanda tasarlamaya yönelmiştir.

Tanrı, tüm doğal sınırlamalardan kurtarılmış, saf ve mutlak öznellikti; o, bireylerin olmak istediği ve olacakları her şeydi. Bu yüzden Tanrı’ya inanmak insanların sonsuzluğa ve kendi doğalarının gerçeğine inanmasıydı; İlahi Varlık da mutlak özgürlüğe ve sınırsızlığa sahip öznel insandı.