Halil Cibran

İnsanların vefaları sana değil, sana olan ihtiyaçlarınadır. Sana ihtiyaçları değişince vefaları biter.

Hayatın bütün esrarını çözdüğün vakit ölümü arzularsın. Çünkü o da hayatın sırlarından biridir.

Bazen uzakta olan bir dost, yakında elinizin altında olan bir arkadaştan daha iyidir.

Yanlışlarımızı doğrularımızdan daha büyük bir coşkuyla savunmamız ne gariptir!

Uygulamaya geçirilen az bir bilgi, kullanılmayan çok bilgiden daha önemlidir.

Biz sevinçlerimizi ve hüzünlerimizi onları yaşamadan çok önce tercih ederiz.

Her insan iki insandır; biri karanlıkta uyanık, diğeri ise aydınlıkta uykudadır.

İki adama ihtiyacı var gerçeğin: biri onu söylemek, diğeri anlamak için.

Birlikte güldüğün insanı unutabilirsin, ama birlikte ağladığın kişiyi asla.

Çoğu pratik zekalı insan, hayalperestlerin alın teri ile ekmek yer.

Sırtını güneşe çevirirsen gölgenden gayri bir şey göremezsin.

Dostluk daima tatlı bir sorumluluktur; asla bir fırsat değildir.

Başkalarının haklarını korumak, hayattaki en asil duruştur.

Baskıya başkaldırmayan kişi kendine karşı adaletsizdir.

Gerçekten büyük insan odur ki, ne yönetir ne yönetilir.

Yalnızca sevgi ve ölüm her şeyi değiştirebilir.

Bir insanı sustuğu yerlerden tanıyabilirsiniz.

Kendiniz gibi olduğunuz zaman iyisinizdir.

Bana kulak ver ki, sana ses verebileyim.

Acılarınızın çoğu kendi seçiminizdir.

Hayret etmek bilginin başlangıcıdır.

Zira, aylak olmak; mevsimlere yabancı düşmek ve sonsuzluğa doğru haşmetle ve vakur bir tevazu ile seyreden hayat kafilesinin dışında kalmaktır.

Yalnız açığa çıkan ışığı görebiliyorsan, Yalnız söylenen sesi duyabiliyorsan, Ne görebiliyorsun, Ne duyabiliyorsun.

Dün krallara itaat ettik ve imparatorların önünde boynumuzu eğdik. Ancak bugün sadece gerçeğin önünde diz çöküyor, sadece güzelliği izliyor ve sadece aşka itaat ediyoruz.