Ahmet Hamdi Tanpınar

Hiç kimse değişime karşı değildir, yeter ki ucu kendisine dokunmasın.

Tarih, şahsiyetin ta kendisidir. Onsuz insan teşekkül edemez. Cemiyet için mazi yani tarih, fert için hafıza gibidir. Asıl şahsiyetin kendisidir. Hafızasını kaybeden adam, nasıl artık kendisi değilse, cemiyet de mazisini unutursa veya bu mazi fikrini vuzuhundan mahrum ederse öylece kendisi olmaktan çıkar.

İnsanın olabileceği şeyi seçip ona çalışması ne iyi şey, ne mazhariyet.

Gençlerimizin birçok eksikliği, umumî kültür seviyesinin düşüklüğünden geliyor.

Hayatı yapmak isteyenler, kendilerini cömertçe ona bağışlamalıdırlar.

İnsanda ekonomi fikri olmayınca, sade para değil, asıl kıymetlisi zaman da kayboluyor.

Yalnız dostluk sarayının çatlağı yoktur ve damı akmaz.

Çocuğu kendisi olmasında elbette rahat bırakmalı. Fakat yaşının üstüne çıkması imkânları da daima verilmeli, hattâ biraz da zorlamalı.

İnsanoğlu her şeyden evvel, mesuliyet hissidir ve fikirlerinin mahsulüdür. Ondan mahrum edilen insan, kendiliğinden bir paçavra haline düşer.

Çalışmak, zamanına sahip olmak, onu kullanmasını bilmektir.

Ne sağcı ne solcu...

Ben ise dünya içinde, ileriye açık, mazi ile hesabını gören bir Türkiye'nin peşindeyim.

Sevginin, merhametin eşiğini atlayanlar, ızdırabın gömleğini de kendiliğinden giyerler.

"Olduğumuz gibi" ile "olmak istediğimiz gibi" terazinin iki kefesidir.

Kendi eliyle çalışmak ruhu tasfiye eder, insanı Allah’a yaklaştırır. Dikkatini elindeki işe verirsen temiz kalırsın.

Kendi kendinizi tanımağa başladıktan sonra beğenmemeniz kadar tabii ne olabilir?

Kitap unutulmaya razıdır, fakat kadın razı olmaz..

Fikirlerimiz onları taşıyacak kudrette olduğumuz nispette bizimdirler.

Hayat kimsenin etraında dönmez, herkesle beraber yürür.

Cahilsin; okur, öğrenirsin. Gerisin; ilerlersin. Adam yok; yetiştirirsin, günün birinde meydana çıkıverir. Paran yok; kazanırsın. Her şeyin bir çaresi vardır. Fakat insan bozuldu mu, bunun çaresi yoktur.

Biz evvela kelimeleri öğreniriz; sonra yaşadıkça teker teker manâlarını.

Çünkü hayat da ölüm de sevdin mi, affettin mi yenilebilir.

Belki de ahlak yoktu iyilik yoktu, vazife yoktu. Hiçbir şey yoktu. Sadece bazı şeylere kabiliyetsizlik bazı şeyleri kendisine nehyetmek vardı. İçgüdülerinden korkmak ve kaçmak vardı. Belki de sadece terbiye ve korku vardı.

Belki de ölüm dediğimiz şey; tül kadar ince ve bulanık bir zarın arkasında gizlenmek, oradan etrafı dinlemek, görmek, oradan sevdiklerine hasret çekmektir.