Abdülkâdir Geylânî

Zâhir ilimleri görünen kısmın ışığıdır. Bâtın ilimleri ise görünmeyen kısmın.

Zâhir fıkhını öğren, sonra bâtın fıkhına yönel.

Yakında perdeler kalkınca bindiğin at mı katır mı anlarsın.

Yolculuk, kalbin yolculuğudur. Vuslat, sırların vuslatıdır.

Veliliğin şartı gizlenmek, nebiliğin şartı açıklamaktır.

Tövbe, yönetim değişikliğidir.

Teslim ol, rahat bul.

Tasavvuf yolu sâlihleri görüp onların sohbetlerini ezberlemekle katedilmez.

Tasavvuf yolu zâhirî ve bâtınî hükümlere riayet etmeyi ve her şeyden fânî olmayı gerektirir.

Şöyle denilmiştir: “Şeriatın şahitlik etmediği her hakikat zındıklıktır.”

Şükrün esası, nimetin sahibini bilmek, bunu kalb ile itiraf etmek ve dille söylemektir.

Sevenle sevmeyen rıza halinde değil, hoşnutsuzluk halinde belli olur.

Sûfîler Allah Teâlâ’nın Kendisinden başka bir şey istemezler. Onlar nimeti değil, nimet bahşedeni, halkı değil Hâlık’ı isterler.

Sûfîlerin yolculukları Hakk’a kurbiyet ülkesinde son bulur.

Sâlihlerden birisine “Neyi arzu ediyorsun?” diye sorulduğunda, “Arzu etmemeyi arzu ediyorum.” diye cevap verdi.

Sûfîlerden biri demiş ki: “İnsanlar hakkında Allah’a uy, Allah hakkında insanlara uyma!”

Sûfîler ahirete göre akıllı, dünyaya göre delidirler.

Sûfîler ‘niçin’i, ‘nasıl’ı, ‘yap’-‘yapma’yı unutarak, kendilerini Rablerinin önüne atmışlardır.

Sûfîlerin geceleri gece, gündüzleri de gündüz değildir.

Sûfîlerden biri demiş ki: “Fâsığın yüzüne ancak ârif kullar güler.”

Sıddîk gözünün, güneş ve ayın değil, Allah’ın nuruyla bakar.

Sâlihlerin kalpleri faydayı da zararı da Rablerinden bilir.

Sabır, hayrın temelidir.

Sûfî bâtınını ve zâhirini Allah’ın Kitabına ve Resulünün sünnetine uyarak arıtandır. O, sâfiyeti arttıkça vücud denizinden çıkar; iradesini, dilek ve ihtiyarını terkeder.