İnsan zihni, maddi dünyayı yansıtmakla kalmaz, onu değiştirir de.

Düşünce, düşüncenin düşüncesidir.

Bilinç, bilgilendiren İrade.

Bilinç, çoğul olmayan bir tekildir.

Bilinç asla aldatmaz.

Beyindeki küçük çalkalanmaları düşünce diye nitelendirmek ne tuhaf bir ayrıcalıktır.

Zihnin enerjisi, hayatın özüdür.

Eleştirel bir zihin tutumu /yeti ile şüpheci bir tutum arasında çok önemli bir ayrım vardır.

Modern insan, neredeyse on binlerce yıl önce sahneye çıktığı andan itibaren, kadınlardan doğan, büyüyen ve yaşlanan, sonunda hareket etmeyi ve nefes alıp vermeyi kesen ve en sonunda da cansız kemiğe dönüşen fiziksel bir bedenden fazlası olduğuna dair bulanık bir kavrayış taşımış görünmektedir.

Düşünce, tamamen, zihni oluşturan bir insan eylemidiir.

Keşke fizik ve zihin arasındaki uçurum bu kadar büyük olmasaydı.

Neden mi düşünüyorum? Çoğu şeyi düşünmemek için.

Felsefe, neleri bilmediğini bilmektir.

Büyük bir zihin çift cinsiyyetlidir.

İrade düşünmenin çekicidir.

Öznenin algıladıkları, kendi psişik durumlarındaki değişimin ta kendisidir. Başka bir şey değil.

Biz tahayyüllerimizin farkındayız.

Benim görüşüm şu ki, “kişiselliğin” merkezi olan bilinç, nihai gerçekliktir ve aynı zamanda bilimsel olarak aşılmazdır. Başka bir deyişle, başka bir varlıkta varlığını kesin olarak ispatlayacak bilimsel bir test yoktur. Diğer biyolojik insan kişilerin, en azından en azından bilinçli davrananların, gerçekten de bilinçli olduğunu varsayıyoruz. Fakat bu da bir varsayımdır ve bu paylaşılan insan konsensüsü, insan deneyiminin ötesine geçtiğimizde yıkılır (örneğin, hayvan bilinci ve uzatma hayvan hakları tartışması).

Son tahlilde hiçbir şey, kendi zihnimiz kadar kutsal değildir.

Düşünmek, ruhun kendi kendine konuşmasıdır.