Akıllılar dövüşmeden kazanırlar, cahiller kazanmak için dövüşürler.

Dikkat, aklın en büyük çocuğudur.

Akıl dikkatten gelir.

Kendi cahilliğini okuyabilmek öyle sanıldığı gibi kolay değildir.

Kendinizi tanıyın.

Artık biliyorum ki, benim bir sebebim var. Aklım var anlayabiliyorum, gözüm var görebiliyorum.

Bir deliyle benim aramda tek bir fark var. Deli aklının yerinde olduğunu sanır. Bense deli olduğumu biliyorum.

Akıllı olmak da bir şey değil, mühim olan o aklı yerinde kullanmaktır.

İyi bir akla sahip olmak yeterli değildir. Aslolan şey onu iyi kullanmaktır.

Başkalarını bilen kimse bilgili, kendini bilen kimse bilgedir.

Başkalarını anlamak bilgeliktir, kendini anlamaksa aydınlanmaktır.

Neyi bildiğimizi bilmek ve neyi bilmediğimizi bilmemek, gerçek bilgidir.

Asıl bilgi insanın cehaletini tanımasında yatar.

Zeki insan, kendisini kendi aptallığından koruyarak yaşar; aptallığını, ortaya çıkar çıkmaz anlar ve onu yok etmeye çalışır; oysa aptal insan, kendi aptallığına, koşulsuz olarak, büyülenmişçesine teslim olur.

Zekasını beğendiğin birinin görüntüsünü merak etme. Zekasını kullanmayan birinin ise görüntüsünden etkilenme!

Aklım, kendine mezar kazabileceğin kadar derin.

Tembel bir aptal sevimli olabilir, çalışkan bir aptal ise tehlikeli ve ürkütücüdür.

Biz Kafamızı Kullanarak, Ayağımızla Gol Atıyoruz.

Aptallıklarının farkına varanlar gerçek aptal değildir.

Zamanın diğer tarafından gelmiş, bir farklılık hissetmiyor musun, sessizlik duvarlarını yıkan, aklının gölgesini kaldıran.